:: Savagely Madden Ch.16 ::
posted on 15 Oct 2009 11:18 by zarmintz in SavagelyMaddenงานเลี้ยงกลางคืนสิ้นสุดลง ณ เวลาเที่ยงคืน แขกทุกคนที่เข้ามาร่วมงานต่างทยอยเข้าพักในห้องพักพิเศษของตนที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้ เรียกได้ว่างานเลี้ยงมืดนี้ได้ปิดโรงแรมจองกันเลยทีเดียว มาเฟียหนุ่มยืนอยู่ตรงระเบียงห้องตัวเองที่เบื้องหลังคือทะเลสีน้ำเงินเข้มมืดสนิทในยามค่ำคืน ร่างสูงพิงเข้ากับเสากลม ไม่ว่าจะหลับตาลงกี่ครั้งก็ไม่สามารถลืมภาพของร่างเล็กนั้นได้เลย ฮีชอลยังคงสวยเหมือนเดิม เหมือนวันที่จากเขาไป ต่างกันที่แววตาของคนตัวเล็กไม่ได้ดูสดใสและเป็นประกายเหมือนเช่นเคย แต่มันกลับดูหม่นหมองอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งไม่ต่างจากหัวใจของฮันกยองเท่าไหร่นัก
ชายหนุ่มยืนจิบไวน์ทั้งๆ ที่ไม่ได้รับรู้รสชาติความหอมหวานของมันเลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งเดียวที่เขานึกถึงคือฮีชอล.. ฮีชอลที่มีชีวิต มีเลือด มีเนื้อ และเขาสามารถสัมผัสได้ แต่ตอนนี้ที่เขามีได้ก็แค่ฮีชอลในความฝัน ได้แต่ยืนมองคนตัวเล็กจากที่ไกลๆ ไม่ต่างจากตอนนี้เลย
ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตเนื้อเบาตัวโคร่งสีฟ้าอ่อนและกางเกงเลสีขาว เดินเตาะแตะอยู่ริมชายหาดทั้งๆ ที่มันเป็นเวลาที่ควรค่าแก่การพักผ่อนอย่างยิ่ง ครั้งแรกที่ปลายสายตามองเห็นร่างคนคนนึงเดินลงมาที่ริมโขดหิน ฮันกยองก็จำได้ทันทีว่ามันเป็นฮีชอล เป็นร่างที่เขาคิดถึงและโหยหาอยากจะกอดเอาไว้มากที่สุด ชายหนุ่มยืนมองคนตัวเล็กนั่งดื่มด่ำกับสายลมเย็นและกลิ่นอายเกลือทะเลอยู่คนเดียวท่ามกลางความมืดสนิท แม้ในใจจะตะโกนบอกให้ลงไปหาแต่ไม่รู้อะไรกลับตรึงเขาไว้ตรงนั้น
ที่ทำได้ก็แค่มอง...
มอง...ฮีชอลอยู่ฝ่ายเดียว....
สุดท้าย...ก็ทนเสียงเรียกร้องในหัวใจตัวเองไม่ไหว
คนที่กำลังสับสนกับความรู้สึกของตัวเองพยายามทำใจให้สงบ พยายามจะไม่คิดอะไร แม้รู้ว่าการพบกันเพียงชั่วนาทีเมื่อตอนหัวค่ำจะทำให้ใจเต้นมากขนาดไหนก็ตาม สายลมเย็นไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่ปั่นป่วนสงบลง สิ่งเดียวที่ฮีชอลจำได้คือใบหน้าของคนที่เขาแอบคิดถึงสุดหัวใจ ได้แต่ปฏิเสธตัวเองว่าไม่ได้ต้องการคนคนนั้นอีกแล้ว..แต่ทำไมมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน...ถ้ารู้สึกว่ารักฮันกยอง ก็ต้องเจ็บปวดเพราะความจริงที่ลบล้างไม่ได้ ถ้าจะไม่รัก...หัวใจมันก็ไม่ยอม
ฮีชอลนั่งคิดอะไรไปเรื่อยจนเวลาผ่านไป ร่างบางรู้สึกเหมือนมีคนจ้องอยู่จึงหันหลังกลับไป บนตึกสูงของโรงแรมที่เขาพักอยู่ไม่ปรากฏร่างของใครเลยที่ระเบียงนับสิบชั้นนั้น ร่างเล็กถอนหายใจน้อยๆ แล้วยกข้อมือขึ้นดูเวลา นาฬิกาเรือนหรูบอกเวลา ตี 1.23 นาที ซึ่งเขาควรจะไปนอนได้แล้วเพราะพรุ่งนี้ต้องเริ่มทำงานให้เจย์สั่ง
คำสั่งของเจย์ก็เหมือนเดิม...คำสั่งเดิมที่ชักพาให้เขากับฮันกยองได้มาเจอกัน...
"ตามหาดอกเหมยแดงให้เจอ"
ฮีชอลหลับตาลงแล้วเปิดตามองผืนน้ำที่กว้างใหญ่ ถ้าหากทะเลหรือมหาสมุทรสามารถพัดพาความทุกข์ในใจเขาออกไปได้ เขาก็พร้อมจะมอบชีวิตให้กับสายน้ำลึกเพื่อความสุขโดยไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ร่างเล็กยืนขึ้น ถอดรองเท้าหนังหูคีบที่สวมมาเพื่อเดินเล่นชายทะเลวางไว้ที่ริมโขดหิน ทันทีที่เท้าเรียวสัมผัสกับความเย็นของพื้นทราย ฮีชอลก็รู้สึกถึงคำว่าผ่อนคลาย เขาคิดว่าเขาพร้อมแล้วที่จะทิ้งทุกอย่างเพื่อตามหาความสุข ให้ความทุกข์ความเศร้าใจมันหมดไปเสียที ทนมานานแล้ว ทรมานมานานแล้วกับชีวิตที่ไร้ค่านี่ ในเมื่อเขาเองก็สมควรจะตายไปพร้อมๆ กับพ่อแม่ที่ถูกมังกรดำสั่งเก็บ แล้วทำไมเขาต้องอยู่รอดมาเป็นตราบาปให้ฮันกยองด้วย เขาไม่ต้องการให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ไม่ต้องการ...
ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงพื้นดินนุ่มผิว ในที่สุดคนตัวเล็กก็ค่อยๆ ลงไปอยู่ในน้ำจนถึงบริเวณเอว
รู้สึกสบายเหลือเกิน...เย็น...ไม่เคยเย็น...จนใกล้จะแข็งขนาดนี้มาก่อนเลย...หนาวเหน็บเหลือเกิน...
"ฮีชอล!!" เสียงทุ้มตะโกนลั่นเรียกสติคนตัวเล็ก ที่กำลังจะปล่อยให้ทะเลเป็นคนพรากไป คนที่ถูกเรียกหันกลับมามองด้วยความตกใจที่ได้ยินเสียงนั้น จำได้ว่ามันเป็นเสียงที่คุ้นเคย..ของคนคนนั้น
"ฮีชอล! ลงไปทำอะไรน่ะ ขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ" คงลืมไปแล้วว่าตนเองไม่มีสิทธิ์สั่งอะไรคนตัวเล็กได้อีก ร่างสูงรีบลุยน้ำลงมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนกปนตกใจที่เห็นภาพร่างเล็กค่อยๆ ลงทะเลไปราวกับถูกกลืนกิน
ร่างเพรียวที่ถูกคลื่นซัดจนยืนนิ่งไม่ได้ตกใจที่เห็นชายหนุ่มตามตัวเองมาปากก็เรียกชื่อเขาไม่หยุด ฮีชอลกำลังอึ้งกับภาพที่เห็นไม่รู้จะทำอย่างไร จะกลับขึ้นฝั่งไปตามที่ชายหนุ่มบอกก็ไม่ต้องการ ไม่อยากให้ฮันกยองคิดว่าเขายอมเชื่อฟังคำสั่ง ขาเรียวพยายามยึดตัวเองไว้จากแรงของคลื่นที่กระแทกเข้ามา ในที่สุดก็ถูกพัดจนไหลลึกเข้าไปอีก
ชายหนุ่มกระโจนเข้าไปแล้วดึงแขนเล็กเอาไว้ ก่อนที่ฮีชอลจะลุยลงไปลึกมากกว่านี้ คนที่ถูกจับพยายามจะสะบัดออก แต่ก็ขืนแรงมังกรของชายหนุ่มไม่เคยได้
"นายทำบ้าอะไรฮะ!" ตะโกนใส่ฝ่าเสียงคลื่นและเสียงลมที่เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆเนื่องจากท้องฟ้าเริ่มปรวนแปร แขนหนาดึงตัวฮีชอลเข้ามาชิดตนเองแล้วกอดไว้แน่น กลัวว่าร่างเล็กจะถูกคลื่นพัดออกไป
"ปล่อยชั้นนะ! ปล่อย ไม่ต้องมายุ่งกับชั้น! บอกให้ปล่อยไงเล่า" ฮีชอลโวยวายขึ้นมาทันที พยายามจะดิ้นยิ่งทำให้ทั้งคู่เสียการทรงตัวโดนคลื่นทะเลพาออกฝั่งให้ไกลไปอีก
"ชั้นปล่อยนายแน่แต่ไม่ใช่กลางทะเลนี่! ชั้นไม่ปล่อยนายแน่นอนถ้าเราสองคนยังอยู่ในน้ำแบบนี้" ฮันกยองบอก คนตัวเล็กเงียบเสียงลงพร้อมกับความพิโรธของท้องฟ้าที่ปรากฎเป็นเสียงฟ้าผ่าดังลั่น
"มากับชั้นนะ" คราวนี้กระซิบเบาๆ ที่ข้างหู ฮีชอลเองไม่อยากหันกลับไปมองหน้าคนคนนี้ ไม่อยากได้ยินเสียงคนคนนี้ ไม่อยากให้คนคนนี้สัมผัส แต่พอเอาเข้าจริงร่างบางก็แทบละลายเพราะฮันกยองที่อยู่ตรงนี้กับเขา
ร่างสูงแหวกคลื่นที่พัดตีกลับเพื่อพาร่างเล็กขึ้นจากทะเล กว่าจะถึงฝั่งก็กินเวลาอยู่นาน เพราะเขาและฮีชอลเองก็ลงไปลึกมากเหมือนกัน เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสายฝนที่เริ่มเทตัวลงมา ฮีชอลสะบัดตัวทันทีที่เท้าแตะชายฝั่ง ชายหนุ่มยอมปล่อยคนที่ไปลากขึ้นมาจากทะเลโดยไม่ว่าอะไร ได้แต่แหงนหน้ามองน้ำฝนที่เริ่มเทตัวแรงขึ้น
"นายลงไปทำอะไรห๊ะ?" ฮันกยองถาม แต่คนตัวเล็กกลับหยิบรองเท้ามาใส่ สายฝนค่อยๆ เทลงมาทำให้คนที่เพิ่งขึ้นจากทะเลหนาวยิ่งกว่าเดิม
"เรื่องของชั้น" ตอบเสร็จก็เดินออกไปทันทีทิ้งให้ร่างสูงยืนอึ้งๆ กับความเย็นชาของคนที่เขารักหมดหัวใจอย่างฮีชอล
เพียงแค่ไม่กี่เดือนที่ไม่ได้เจอกัน ไม่ได้อยู่ด้วยกัน...มันทำให้ฮีชอลลืมเขาได้เร็วเพียงนี้เลยเหรอ
เม็ดฝนเริ่มหนักขึ้นเมื่อมันกระทบเข้ากับใบหน้าหล่อ ฮันกยองตัดสินใจเดินตามร่างเล็กออกไป แต่เหมือนพระเจ้าจะรู้ว่าฮีชอลเกิดมาเพื่อให้คนอย่างฮันกยองดูแล ร่างบางที่เร่งฝีเท้าตัวเองสะดุดกับหินก้อนเล็กที่ถูกพื้นทรายทาบทับไว้อยู่ ฮีชอลเกือบจะหัวทิ่ม ดีที่ทรงตัวได้ทันแต่เท้าเล็กก็แพลงไปแล้วจากการสะดุดครั้งนั้น
"โอ๊ย" ฮีชอลเผลอร้องออกมาเมื่อพยายามจะลากสังขารตนเองให้เดินต่อไป แต่คนตัวเล็กใช่จะยอมแพ้ต่อร่างกายตัวเอง ฮีชอลกัดฟันเดินไปเรื่อยๆ ฝ่าฝนที่ตกไม่หยุด แต่ก็ไปได้ไม่ไกลจนถึงที่ที่ตัวเองล้มลงอีกครั้ง
ร่างบางกองอยู่กับพื้นทราย กำปั้นเล็กทุบดินที่เริ่มจับกันเป็นก้อนเพราะสายฝนด้วยความโมโห อยากจะลุกแต่มันก็ไม่ไหว
"อย่าฝืนเถอะ..." เอาอีกแล้ว ไอ้เสียงนุ่มๆ เบาๆ นั่นมันมาอีกแล้ว ตามมาหลอกหลอนกันได้ไม่หยุด ทำไมนะทำไม คนยิ่งพยายามจะหนีให้ไกลแต่ทำไมก็ยังจะตามมาจนเจอ แม้แต่ความตายก็พรากเขาไปจากฮันกยองไม่ได้เลยใช่มั้ย?
"เลิกแตะตัวชั้นได้แล้ว" ฮีชอลว่าแล้วสะบัดแขนออกจากข้อมือหนาที่เกาะกุม พยายามบอกตัวเองไว้ว่าต้องเข้มแข็ง ทำไมจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีฮันกยอง ทำไมจะอยู่ไม่ได้ ก่อนหน้านี่ก็ไม่เห็นเป็นไร แค่คนคนเดียวเขาต้องเอาออกไปจากชีวิตเขาให้ได้
"อย่าเพิ่งพูดมากเลยได้มั้ย ฝนตกแรงขนาดนี้นายจะไม่สบายเอานะ อย่าดื้อน่า ให้ชั้นช่วยเถอะ" ฮันกยองว่าแล้วช้อนตัวร่างเล็กขึ้นแต่ฮีชอลก็ยังไม่วายจะดิ้น
"ชั้นดูแลตัวเองได้บอกกี่ครั้งแล้ว ชั้นไม่ใช่นายนะที่เอะอะก็เอาแต่ใจจะให้คนอื่นดูแลอยู่ตลอดเวลา" ฮีชอลแหวใส่ แต่ชายหนุ่มก็ไม่สนใจ อุ้มร่างเล็กขึ้นพูดกับคนในอ้อมกอดก่อนจะออกเดินว่า
"งั้นขอให้ชั้นได้ดูแลนายบ้างสักครั้งก็พอ"
แค่ประโยคนี้ประโยคเดียวก็เล่นเอาคนที่โวยวายยอมเงียบ ฮันกยองไม่แม้แต่จะมองหน้าร่างเพรียวที่เขาอุ้มไว้อยู่ก่อนจะเดินฝ่าสายฝนกลับไปที่โรงแรม
แม้จะพยายามขืนตัวให้ชิดกับอกหนาให้น้อยที่สุด แต่ฮีชอลเองก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองสายตาของใบหน้าหล่อ รู้สึกทรมานยิ่งกว่าตอนที่ไม่ได้อยู่ใกล้ชายหนุ่มเสียด้วยซ้ำ
เพราะตอนนี้ใกล้กันเพียงแค่ลมหายใจกั้นแต่ก็ไม่สามารถเปิดใจให้กันได้...
มือเล็กเลื่อนขึ้นคล้องคอชายหนุ่มไว้ เพื่อไม่ให้ฮันกยองต้องรับน้ำหนักทั้งตัว และเพื่อกันไม่ให้ตัวเองตกลงไป แม้จะรู้ว่าทำอย่างนี้พวกเขาทั้งคู่ก็ยิ่งแนบชิดกันเข้าไปอีก
"นายอยู่ชั้นอะไรน่ะ" ร่างสูงถามเมื่อมาถึงหน้าลิฟต์ตัวติดกับทางออกชายฝั่งทะเลที่ปลอดคนอย่างยิ่งโดยเฉพาะยามค่ำคืนที่ดึกดื่นเยี่ยงนี้ เสียงฟ้าผ่าและพายุฝนยังกระหน่ำไม่หยุด ช่วยเพิ่มความรู้สึกหนาวจนสั่นสะท้านให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดของฮันกยองมากขึ้น
"ยี่สิบสาม" พูดเบาๆ แล้วขยับตัวเล็กน้อย รู้สึกว่าแอร์ในโรงแรมมันหนาวจนเขาอยากได้เสื้อคลุมสักตัว เพราะเสื้อบางๆ กับกางเกงเลของเขาไม่ได้ช่วยให้ความอบอุ่นใดๆเลยยิ่งเมื่อมันเปียกฝนด้วยแล้ว
"หนาวเหรอ" ร่างสูงถามขณะเดินเข้ามาในลิฟต์ แต่ฮีชอลกลับไม่ตอบ ฮันกยองเองอยู่ดีๆ ก็เอ่ยขึ้นมา
"ชั้นอยู่ชั้นสามสิบสองนะ" ไม่รู้ทำไมถึงอยากบอก แต่ก็คิดเพียงว่าคงเป็นเรื่องคุยเล็กๆ น้อยให้ไม่รู้สึกอึดอัดได้
"ใคร?" เสียงหวานถามทันที
"ก็ชั้นไง"
"ใครถาม" เจอมุขนี้เข้าให้ก็เล่นเอามาเฟียหนุ่มสะอึก ฮีชอลกระตุกยิ้มแล้วแค่นหัวเราะเล็กๆ เป็นเชิงเยาะเย้ย นิ้วเรียวกดจิ้มที่เลข 32 ทันที
"กดทำไมน่ะ" ถามงงๆ ทั้งๆ ที่ยังหน้าแตกไม่หาย แต่ไม่วายก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าฮีชอลอยากจะไปที่ห้องตัวเอง
"ก็พอถึงชั้นที่ชั้นนอนชั้นก็จะลง นายก็ไปนายของนายสิ มายุ่งอะไรด้วย" ได้คำตอบกลับมาเล่นเอาที่ฝันค้างไว้พังทลายไม่เหลือชิ้นดี ร่างสูงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ไม่ตอบรับจนเสียงลิฟต์เตือนเมื่อถึงชั้นที่ 23
ฮันกยองถามเลขห้องฮีชอล แต่คนตัวเล็กยืนกรานจะลงเดินเอง แต่มีหรือชายหนุ่มจะยอม
"ถ้านายล้มไปอีกคราวนี้ชั้นไม่อยู่ใครจะมาเก็บนายไปห๊ะ?" ฮันกยองเริ่มติดนิสัยเดิมๆ ที่ชอบขึ้นเสียงกับคนตัวเล็กบ้าง ลืมตัวไปแล้วว่าระหว่างตัวเองกับคนในอ้อมกอดไม่เหมือนเดิม
"ปล่อยเดี๋ยวนี้หรือจะให้ชั้นร้อง" ฮีชอลขู่แต่มาเฟียหนุ่มก็ยังไม่ยอมให้ร่างสวยลงมา
"ถ้าชั้นร้องให้เจย์ได้ยินแล้วออกมาเห็นนายอุ้มชั้นอยู่แบบนี้รับรองนายได้ตายแน่" แค่ได้ยินชื่อแสลงหูฮันกยองก็ยอมปล่อยให้ฮีชอลลงยืน ไม่ใช่เพราะกลัวเจย์ แต่ไม่อยากให้หมอนั่นเขามาขัดขวางเวลาของพวกเขาสองคนที่ไม่ได้มีด้วยกันมานานแล้ว
คนตัวเล็กทำเป็นเก่งรีบก้าวเดินออกไปทันที แต่ก็เหมือนเมื่อตอนที่ชายหาด เดินไปสามสี่ก้าวก็แทบจะล้มลงไป แต่คราวนี้ฮันกยองรีบรับเอาไว้ด้วยความชำนาญแล้วพูดพลางส่ายหัวไปว่า
"ห้องนายอยู่ไหนบอกมาเถอะ คืนนี้จะได้นอนมั้ยถ้ามัวแต่ทำเก่งอยู่แบบนี้" ฮีชอลยอมให้ฮันกยองประคองเดินแทนที่จะอุ้มเขาไป ร่างเล็กบอกทางจนไปถึงห้องพักของตนที่พักคนเดียว เพราะขอโรสกับเจย์ไว้ว่าอยากใช้เวลาส่วนตัว หากเขานอนกับโรสมีหวังฮันกยองได้ถูกเก็บคาห้องพักเขาแน่ๆ
"ถึงแล้วก็ไปสิ" ฮีชอลยังไม่หยุดไล่ แต่ฮันกยองกลับยืนนิ่ง
"ก็เข้าไปก่อนสิ ชั้นจะรอดูว่านายเข้านอนเรียบร้อยหรือยัง" ร่างบางเริ่มรู้สึกง่วงนอน ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับคนพูดไม่รู้จักฟังเพราะรู้จักฮันกยองดี มือเล็กเสียบคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูห้องเข้าไปจะปิดประตูใส่หน้า แต่ร่างสูงกลับดันตัวเข้ามาในห้องได้เสียก่อน แถมจัดแจงล็อคห้องให้พร้อมเสียดิบดี
"เข้ามาทำไม! ออกไปเลยนะ!" ฮีชอลแหกปากทันทีที่เห็นร่างสูงยืนทำหน้ากวนอยู่หน้าตัวเอง
"แต่นายขาเจ็บต้องประคบน้ำแข็งก่อนไม่งั้นมันจะบวม แล้วชั้นเห็นนายง่วงคงไม่ได้ทำแน่" ฮันกยองบอกแม้ข้อแก้ตัวของเขาจะฟังขึ้นก็เถอะ
"ไม่ต้องมายุ่งได้มั้ย รู้มั้ยรำคาญ" พูดเพราะอารมณ์เสียที่ฮันกยองทำราวกับระหว่างเขากับตนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนฮีชอลยังอยู่กับชายหนุ่มทุกวัน ยังนอนด้วยกันทุกคืนทั้งๆ ที่ความจริงพวกเขาไม่ได้พบกันมาตั้งสามสี่เดือนแล้ว คนที่ทำเหมือนไม่มีอะไรไม่รู้หรอกว่าคนที่พยายามจะลืมมันเจ็บแค่ไหน
ฮีชอลสังเกตเห็นรอยยิ้มที่เจื่อนลง ฮันกยองตีหน้าเรียบเฉยทั้งๆ ที่พยายามแล้วทุกอย่างเพื่อให้ฮีชอลคิดถึงตนบ้าง เพื่อให้ฮีชอลไม่ลืมเรื่องราวระหว่างกันและกัน ก็แค่อยากจะทำอะไรให้ อยากจะดูแล แม้จะรู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์ก็ตาม
"โอ๊ย หงุดหงิด ออกไปซะ! นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับชั้น ออกไป!" ฮีชอลว่าแล้วเดินกระแทกเท้าไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลง ถ้ากลัวเจ็บมากนักก็จะทำให้เจ็บมากกว่าเดิมเลยคอยดูสิ โอย..แต่เท้าระบมแน่ๆเลย T^T
ฮันกยองยืนเงียบอยู่สักพัก รอให้คนที่นอนอยู่บนเตียงใจเย็นลงก่อนที่จะคิดทำอะไร ฮีชอลหลับตาลงเพื่อจะเข้าสู่ห้วงนิทราทันที แม้จะรู้สึกแปลกๆ ที่ฮันกยองจะอยู่ในห้องตนก็ตาม ร่างเพรียวรู้สึกชื้นๆ จากเสื้อผ้าและกางเกงที่เปียกฝน แต่เพราะความง่วงจึงทำให้ฮีชอลค่อยๆ เคลิ้มลงใต้ผ้าห่มอุ่น ความคิดหงุดหงิดที่ฮันกยองจะอยู่ในห้องด้วยแทบจะหายไปเหลือเพียงความเหนื่อยอ่อน เวลาผ่านไปสักพักฮันกยองก็ยังไม่ออกไป เขายังคงยืนนิ่งมองร่างเล็กที่ห่างออกไปเพียงไม่ถึงเมตร รู้ตัวว่าผิดเพราะเรื่องที่เกิดขึ้น รู้ตัวว่าไม่มีสิทธิ์จะทำอะไรให้คนตรงหน้า แต่ทำไมฮีชอลไม่เห็นใจคนเคยรักอย่างเขาบ้างเลยหรือ ชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวไปที่โต๊ะข้างเตียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นแล้วกดเบอร์รูมเซอร์วิส ฮันกยองขอเจลใสประคบขา ยานวดและผ้าพันเท้าให้มาส่งที่ห้องของฮีชอล
ร่างสูงลากเก้าอี้ตรงโต๊ะเครื่องแป้งมานั่งมองฮีชอล ที่ดูเหมือนจะเคลิ้มหลับไปแล้วระหว่างรอแม่บ้านให้เอาของขึ้นมาให้ ร่างเพรียวที่นอนตะแคงข้างหันหลังให้ฮันกยองเพราะไม่อยากเห็นหน้าชายหนุ่มอยู่ดีๆ ก็พลิกตัวกลับมา
ดวงหน้าหวานขาวหมดจด คิ้วเรียวสีดำเส้นเล็กที่ทำให้ดวงตากลมโตซึ่งบัดนี้ปิดอยู่ดูงดงามยิ่งขึ้นเวลาที่เจ้าตัวลืมตา จมูกรั้นเสริมใบหน้าสวยให้ดูน่าสัมผัสกว่าเดิม แก้มนิ่มขึ้นสีอ่อนนิดๆ เมื่ออยู่ในห้องที่อุณหภูมิพอเหมาะ สายตาคมเลื่อนลงมาเรื่อยจนถึงเรียวปากอิ่มสีสดที่สั่นเล็กน้อยเหมือนว่าเจ้าตัวจะหนาว ใบหน้าหวานที่เขารักยิ่งดูยังไงเขาก็ยังรัก...เหมือนเดิม...หลงใหลอยู่เหมือนเดิม
ฮันกยองจ้องมองฮีชอลด้วยความรักและคิดถึงสุดหัวใจ ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้เข้ามาจนชิดขอบเตียง โน้มตัวลงเพื่อกวาดสายตามองคนตัวเล็กได้ใกล้กว่าเดิม พยายามห้ามใจตัวเองไม่แตะต้องคนที่นอนหลับอยู่ เพราะเขารู้ว่าฮีชอลคงไม่ชอบใจแน่ถ้ารู้สึกตัว แต่จะทำยังไงได้ เวลาอยู่กับฮีชอลทีไรเหมือนร่างบางมีแม่เหล็กดึงดูดให้เขาเข้าไปหาทุกที ไม่ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเปลี่ยนไปยังไง แต่ความรู้สึกนี้ก็ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ฮันกยองค่อยๆ ลืมตัว เผลอก้มหน้าลงเรื่อยๆ ริมฝีปากอิ่มที่โหยหาเผยอขึ้นเล็กน้อยเมื่อฮีชอลขยับตัว แค่นี้ก็ทำให้ชายหนุ่มอดใจไม่ไหว ขอสัมผัสมันสักครั้ง ใบหน้าหล่อโน้มลงเรื่อยๆ แต่ก่อนที่เขาจะได้แตะต้องกลีบปากนุ่มนั้นเสียงกริ่งห้องก็ดังขึ้น
ชายหนุ่มเหมือนได้สติเด้งตัวขึ้นแล้วถอนหายใจแรง ฮันกยองเกาหัวตัวเองจนยุ่งก่อนจะเดินไปดูที่ประตู เมื่อเห็นว่าพนักงานรูมเซอร์วิสเอาของที่สั่งมาให้ เขาก็เปิดประตูออกไปรับของทั้งหมดมา ไม่รู้จะขอบใจหรืออยากเตะไอ้หนุ่มอ่อนนั่นดีที่มาขัดจังหวะ เขาเองก็ลืมตัวไปเลยว่ากำลังทำอะไรอยู่ ชายหนุ่มเดินกลับมาที่เตียงนุ่ม ยืนมองคนตัวเล็กสักครู่ก่อนจะเดินไปที่ปลายเตียง เลิกผ้าห่มขึ้นเล็กน้อยแล้วจับขาข้างที่เจ็บของฮีชอลขึ้นดู ข้อเท้าเล็กบวมนิดๆ แต่ถ้ารีบปฐมพยาบาลอย่างถูกต้องฮีชอลก็จะไม่เป็นอะไรมาก ร่างสูงวางถุงเจลเย็นสีฟ้าแบบรัดข้อเท้าลงตรงบริเวณที่บวม ต้องประคบน้ำแข็งก่อนยี่สิบสี่ชั่วโมงแรกแล้วจึงนวดยา ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กจะรู้หรือเปล่า
ร่างสวยสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออุณหภูมิเย็นเชียบสัมผัสที่ข้อเท้าตน ฮีชอลเหมือนจะรู้สึกตัวพึมพำด้วยเสียงง่วงๆ ปนหงุดหงิดว่า
"ยังไม่ไปอีกเหรอเนี่ย ทำบ้าอะไรของนาย" คนเจ็บดูพยายามอย่างยิ่งที่จะลืมตาตื่นขึ้นแต่ก็ง่วงเหลือเกิน ฮีชอลใช้เวลาอยู่สักครู่ กว่าจะสามารถยกตัวเองขึ้นนั่งท่าทางสะลึมสะลือทั้งๆ ที่ตายังปิดอยู่ ฮันกยองมองภาพตรงหน้าแล้วเผลอหัวเราะออกมาน้อยๆ อย่างเอ็นดูไม่ได้ ฮีชอลดูเหมือนเด็กน้อยที่ต้องการให้คุณพ่ออย่างเขาดูแลจริงๆ
ฮันกยองเพิ่งสังเกตว่าเสื้อผ้าที่ฮีชอลใส่เปียกอยู่ เพราะตรงที่นอนสีขาวนั้นมีรอยน้ำชื้นเป็นวงใหญ่
"นี่นายไม่หนาวเหรอ ใส่เสื้อผ้าเปียกน้ำนอนเนี่ย" เขาถามทั้งๆ ที่กวาดสายตามองอกบางขาวที่มีเสื้อเชิ้ตสีฟ้าตัวบางแนบอกอยู่ ให้ตายเถอะ ทำไงจะไม่คิดอกุศลได้วะ
"เรื่องของชั้น นายอาวอารายมาแปะขาชั้น ฮ้าววว~" มือเล็กปิดปากที่หาว พยายามจะลืมตากลมขึ้นดูแต่ก็เปิดออกได้เพียงครึ่ง
"ประคบน้ำแข็งไง ขาข้างที่บวมของนาย นายต้องประคบไว้ก่อน 24 ชั่วโมงนะแล้วค่อยนวดทีหลัง แต่ตอนนี้ลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ เดี๋ยวไม่สบาย" ฮีชอลหรี่ตามองหน้าฮันกยองแล้วมองเสื้อผ้าตัวเอง ดึงผ้าห่มขึ้นแล้วมองขาข้างที่เจ็บเห็นเจลใสสีฟ้าแปะอยู่แล้วหันหลังกลับมามองที่นอนที่ชื้นๆ ของตัวเอง
"เออก็ได้ นายกลับห้องไปได้แล้ว ชิ่วๆ คนจะหลับจะนอน วุ่นวาย น่ารำคาญ ทำไมไม่รู้จักเปลี่ยนนิสัยตัวเอง" เวลาถูกรบกวนเวลานอนยิ่งทำให้ฮีชอลหงุดหงิดกว่าเดิม และเขาก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก เมื่อเห็นฮันกยองทำท่าเหมือนเป็นห่วงเขามากเสียเหลือเกิน ดูแลเขาดีเหลือเกิน ไม่เข้าใจ เวลามีโอกาสอยู่ด้วยกันทำไมไม่เคยคิดจะทำ?
ฮันกยองเงียบสนิท รู้สึกได้ว่าคนตัวเล็กรำคาญและรังเกียจเขาขนาดไหน แต่คนอย่างเขาก็คงไม่มีหน้าไปต่อว่าอะไรฮีชอลได้ ในเมื่อเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเขาเป็นคนทำตัวเองทั้งหมด แม้ว่าส่วนนึงจะเป็นเพราะความไม่รู้ในวัยเด็กด้วยก็ตาม ร่างบางค่อยๆ ขยับตัวแล้วห้อยขาลงข้างเตียงยังง่วงไม่หาย กะจะลุกขึ้นไปเปลี่ยนชุดนอนแต่ไอ้มาเฟียบ้านี่มันยังยืนจ๋องไม่ยอมไปไหน
"ไปสิ" ไล่อีกครั้ง ร่างสูงจึงเริ่มขยับตัว ฮันกยองเอ่ยเล็กๆ ว่า
"นายควรจะกินยาพาราก่อนนอนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไข้ขึ้น หลับฝันดีนะครับ" ร่างสูงค่อยๆ ถอยหลังไปจนถึงประตูห้องแล้วเปิดออก ยอมแพ้ฮีชอลเลยจริงๆ เขาอุตส่าห์คิดว่าคนตัวเล็กจะใจอ่อนให้เขาบ้าง พูดจาดีๆ กับเขาบ้างแต่ก็ไม่ ในความรู้สึกของฮีชอลเขายังเป็นมังกรดำที่โหดร้ายและน่ารังเกียจอยู่เหมือนเดิม คงไม่มีอะไรเปลี่ยนใจฮีชอลได้อีกแล้ว ชายหนุ่มยืนพิงประตูห้องฮีชอลแล้วถอนหายใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรู้สึกรักและเจ็บมากขนาดนี้ด้วย นี่สินะคือความรู้สึกที่ทงเฮเป็นเมื่อตอนที่เขาปฏิเสธไป คนที่ไม่เคยรักใคร ไม่เคยเรียนรู้คำว่าสูญเสียจนวันที่ฮีชอลจากไป และไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดเท่ากับเห็นท่าทีของร่างเล็กที่ไม่เหลือความรู้สึกอะไรให้เขาเลย ตอนแรกที่ว่าเจ็บเพราะฮีชอลไม่รักเขานั้น มันยังเทียบไม่ได้เลยกับที่คนตัวเล็กรักเขา แล้วค่อยหมดรักและเกลียดกัน
คนที่นั่งอยู่บนเตียงค่อยๆ กำมือของตัวเองจนแน่น เล็บแหลมจิกเข้าไปในอุ้งมือขาวแต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกเจ็บ รู้แค่ว่าพยายามจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ ความรู้สึกอบอุ่นที่สัมผัสได้จากฮันกยองมันทำให้เขาเจ็บปวดกว่าเดิม ทำไมคนเราชอบเห็นค่าของก็ต่อเมื่อเสียมันไปแล้วถาวร ไม่ต่างจากที่ฮันกยองทำกับเขาเลย ในเมื่อรู้ว่าระหว่างเขาสองคนมันไม่มีทางจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม แล้วทำไมฮันกยองยังทำแบบนี้อีก ทำไมยังดูแลห่วงใยกันมากกว่าเดิมทั้งๆ ที่ไม่มีสิทธิ์ ไม่จำเป็นต้องมาสนใจกันก็ได้ แต่ทำไม...ทำไม..ทำไม...
เช้าวันรุ่งขึ้นงานเลี้ยงมืดนี้ได้เคลื่อนพลไปยังเรือสำราญขนาดใหญ่ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันไว้พร้อมบริการเหล่าเศรษฐีกระเป๋าหนักเงินและหนักอิทธิพลพร้อมด้วยอาวุธปืน การเจรจามักเกิดขึ้นภายในคาสิโนลอยน้ำขนาดใหญ่แห่งนี้ ฮันกยองไม่เห็นฮีชอลอีกเลยนับตั้งแต่ขึ้นเรือ คนที่เขาเห็นมีเพียงแค่เจย์ที่คอยจะยิ้มเยาะใส่เขาทุกครั้งที่เห็นหน้าราวกับคนใกล้จะตายของฮันกยอง
คิบอมและซีวอนแบ่งหน้าที่กันจัดการหาพันธมิตรที่แน่ใจว่าจะเข้าร่วมพรรคและลงชื่อในดอกเหมยแดงในคืนวันที่สองได้ เหล่ามังกรดำต่างวางตัวให้ดูนิ่ง มีความคิดและสุขุมแม้ว่าเข้าจริงพวกเขาจะใจร้อนเป็นที่สุด คนอื่นๆ มักสัมผัสได้ถึงอำนาจที่น่ากลัวซึ่งมองไม่เห็นของมังกรดำแผ่ออกรอบๆ ตัวพี่น้องทั้งสาม ยามที่พวกเขาต้องเจรจากับพวกที่คาบเนื้อชิ้นใหญ่ไม่ต่างจากพวกเขาเอง
เวลาผ่านไปจนถึงบ่ายวันที่สอง ที่พรรคซากุระตกลงใจจะยอมเข้าเป็นพันธมิตรกับพรรคเฮยหลง เหลือเพียงฟิลลิบ หยางเท่านั้นที่ยังต้องดูท่าทีอยู่ก่อน
ร่างโปร่งของลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามากระซิบอะไรกับคิบอมเล็กน้อย คยูฮยอนยืนถือโน้ตบุ๊คส่วนตัวไว้อยู่ ขณะรอให้คิบอมบอกเรื่องที่มาแจ้งกับฮันกยอง
"ใคร?" เสียงเหี้ยมเอ่ยขึ้นถามทันที จ้องหน้าคยูฮยอนให้บอกคำตอบกับเขา แม้ว่าเขาจะอยู่ในช่วงพักผ่อนไม่กี่ชั่วโมงก่อนงานดินเนอร์กลางคืน
"เท่าที่ผมตามรอยได้ ก็ไม่ใกล้ไม่ไกลเลยครับ บนเรือลำนี้นี่เอง" ชายหนุ่มตอบ
"แต่คนที่พยายามเจาะเข้ามาถือว่าเก่งมาก เขารู้เรื่องระบบคอมพิวเตอร์ของผมดีราวกับเคยเข้ามาแหวกว่ายเล่นแล้ว และมันพยายามจะโจมตีทีละส่วนเพื่อหลอกล่อให้ผมสนใจว่ามันจะเอาข้อมูลสำคัญๆ ของพรรคเราที่เชื่อมต่อผ่านคอมพิวเตอร์ผม เล่นเอาปวดหัวกันเลยทีเดียวครับ เพราะมันเริ่มติดต่อผมตั้งแต่เช้าที่ขึ้นเรือมาวันแรก" คยูฮยอนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เพราะรู้สึกพอใจที่ได้ศัตรูที่สมน้ำสมเนื้อในการเจาะข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ของเขา ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นแฮคเกอร์อัจฉริยะจบจาก MIT ด้วยอายุเพียง 18 ปี
"ช่วงที่ผมตามเก็บมันและซ่อมแซมรวมทั้งป้องกันการรุกรานของมัน เพราะหมอนี่ไม่ได้มาธรรมดา มันกลับทิ้งระเบิดไวรัสเอาไว้ให้ผมตามกำจัดอีก"
"มันต้องการอะไร?" ฮันกยองถาม ใบหน้าหล่อครุ่นคิดถึงคนที่พยายามจะเข้ามายุ่งกับรังมังกรของเขา
"จากที่ผมคิดว่าตอนแรกมันเข้ามาก่อกวนและพยายามข้อมูลขโมยทั่วไป แต่เมื่อเช้านี้ผมแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่มันต้องการคือ..." ชายหนุ่มหยุดถอนหายใจรู้ดีแน่ว่าถ้าพูด เจ้า นายเขาได้อาละวาดแน่นอน
"ดอกเหมยแดงครับ" ได้ฟังดังนั้นมังกรหนุ่มก็ตบโต๊ะเสียงดังด้วยความโมโห ดวงตามังกรเต็มไปด้วยเพลิงไฟ หันไปกระชากเสียงถามอย่างรวดเร็ว
"มันรู้ได้ยังไงว่านายถือดอกเหมยแดงไว้ เอาตัวมันมาให้ได้!" ฮันกยองอารมณ์เสียหนัก คิบอมที่ยืนนิ่งค่อยๆ เอ่ยว่า
"จะมีใครรู้จักระบบคอมพิวเตอร์ของพรรคเราดีเท่ากับคยูฮยอนล่ะครับ...นอกจากคนที่เคยลองเข้ามาเดินเล่นแล้ว..." มาเฟียหนุ่มเงยหน้ามองน้องชาย แววตาแข็งกร้าวฉายวับ เขาว่าเขารู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ...
"คืนนี้ลงชื่อดอกเหมยแดงเสร็จ รีเซ็ตหัวใจมังกรด้วย" ฮันกยองสั่งเสียงเหี้ยมก่อนจะลุกออกจากโต๊ะไปเพื่อสงบสติอารมณ์
เหตุผลหนึ่งที่ฮีชอลหาดอกเหมยแดงไม่เคยเจอ เพราะคิดว่าฮันกยองน่าจะเป็นคนเก็บรักษาเอาไว้ และควรจะอยู่ในคอมพิวเตอร์ของฮันกยอง เพราะดอกเหมยแดงเปลี่ยนรูปร่างหน้าต่างไปตามเทคโนโลยีที่พัฒนาขึ้น แม้ว่าพรรคเฮยหลงจะตั้งมานานนับร้อยปีแล้วก็ตาม ฮีชอลถูกแค่เพียงครึ่งที่ว่าชายหนุ่มต้องมีกุญแจนั้น จึงไม่แปลกที่คนที่แฝงเข้ามาจะเอาหัวใจมังกรจากฮันกยองไปได้...และไม่ได้เพียงอันเดียวเสียด้วย หนึ่งหัวใจมังกรที่ฮีชอลต้องการ...และอีกหนึ่งหัวใจมังกรของตัวฮันกยองเอง..ที่ฮีชอลไม่ต้องการ..
คืนสุดท้ายของการต่อรอง เจรจาและการพนันเป็นไปอย่างเข้มข้นตลอดทั้งคืน พรรคเฮยหลงนัดให้เหล่าพันธมิตรทั้งเก่าและใหม่ลงชื่อในดอกเหมยแดงอีกครั้งภายในห้องลับของเรือที่มีเพียงหัวหน้าใหญ่เท่านั้นของแต่ละกลุ่มที่จะเข้าไปได้ พวกเขาจะเป็นพวกเดียวที่รู้ว่าดอกเหมยแดงคือแฟ้มรายชื่อ แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้รู้รายละเอียดอื่นๆ ที่เหลือ การลงนามเสร็จเมื่อเวลาตี 2 ฮันกยองจัดให้มีการดื่มเล็กๆ เพื่อกระชับความสัมพันธ์ก่อนจะปล่อยให้คิบอมและซีวอนคอยดูแลเหล่าพันธมิตรพวกนี้ ส่วนตัวเขาก็เลี่ยงออกไปเพื่อพักผ่อนในห้องของตัวเอง
ฮันกยองนั่งดื่มเหล้าสักแก้วสองแก้วก็รู้สึกง่วงหนักว่าเดิม เขาจึงตัดสินใจที่จะเข้านอนเพื่อเตรียมรับมือกับวันพรุ่งนี้ ร่างสูงทิ้งตัวลงเตียงแล้วแทบจะหลับสนิททันที เพราะความเหนื่อยอ่อนที่สะสมมาหลายวัน เนื่องจากการเปิดดอกเหมยแดงเพื่อลงชื่อจะทำทุก 5 ปี ดังนั้นเขาจึงต้องรอบคอบอย่างมากที่จะเลือกเครื่อข่ายเพื่อเสริมอำนาจไม่ใช่เพื่อหักหลัง เคบินที่ฮันกยองอยู่เป็นเคบินของพรรคเฮยหลงทั้งชั้น หากไม่มีพาสเวิร์ดของพรรคก็จะไม่สามารถเปิดประตูเข้ามาในเคบินชั้นสองนี่ได้ สายลมเอื่อยๆ พัดเข้ามาพร้อมกับเรือที่โคลงเคลงเล็กน้อย ห้วงนิทราได้พรากเอาสติของฮันกยองไปพร้อมกับความสงบสุขในการพักผ่อน
เสียงประตูห้องชายหนุ่มเปิดออกก่อนจะปิดลงอย่างเงียบสนิท ต้องขอบคุณหน้าต่างบานเล็กที่ชายหนุ่มเปิดไว้ ทำให้ผู้บุกรุกไม่ต้องกังวลว่าฮันกยองจะรู้สึกถึงเสียงผิดปกติของประตู ฝีเท้าบางย่างกรายอย่างแผ่วเบาผ่านห้องที่แบ่งไว้เป็นห้องนอนซึ่งคนที่เพิ่งเข้ามามองเห็นร่างสูงนอนหลับสนิทอยู่ ดวงหน้าขาวคลี่ยิ้มพอใจกับภาพที่เห็นก่อนจะค่อยๆ ก้าวไปจนถึงส่วนห้องทำงานที่กั้นขึ้น โดยมีกำแพงกั้นลายมังกรสมศักดิ์ศรีเจ้าของพรรคเสียเหลือเกิน
ร่างเพรียวเปิดเครื่องปาล์มของตนที่เชื่อมไวร์เลสกับคอมพิวเตอร์ตัวเองในอีกฟากของตัวเรือ จัดแจงยกคอมพิวเตอร์ของฮันกยองลงกับพื้นไม้ปาร์เก้ต์ แล้วจัดการเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ทันที ใบหน้าหวานยิ้มเยาะกับพาสเวิร์ดกระจอกๆ ที่ตั้งขึ้นในการป้องกันไม่ให้คนอื่นเปิดเครื่อง นิ้วเรียวจัดการเสียบตัวปาล์มเชื่อมกับโน้ตบุ๊คตัวนี้ และดึงเอาพาสเวิร์ดที่ได้จากการแกะหัวใจมังกรที่เล่นเอาลากเลือดมาใช้ในการเปิดดอกเหมยแดง ภายในหัวใจมังกรเป็นข้อมูลที่บอกคำใบ้ของพาสเวิร์ดที่จะเปิดดอกเหมยแดง ในกรณีที่หัวหน้าพรรคตายก่อนเลือกทายาท คนที่เปิดได้จะได้เป็นหัวหน้าพรรคคนต่อไป ฮีชอลจึงใช้ข้อมูลนี้ในการแกะพาสเวิร์ดในการเปิดดอกเหมยแดงในคอมพิวเตอร์ของฮันกยอง
"หึหึ กะแล้วว่าต้องเอามันออกจากเครื่องคยูฮยอนมาไว้กับตัวเอง มังกรหวงไข่จริงๆ เลยนะ" พึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วจัดแจงพิมพ์พาสเวิร์ดที่แกะได้ลงไป เรื่องแกะพาสเวิร์ดนี่เขาถนัดนักแต่มาเจอดอกเหมยแดงนี่แหละที่ยากขั้นหิน พาสเวิร์ดกระจอกที่เอาไว้กันคนเข้าเคบินของพรรคเฮยหลงที่เขาแกะเข้ามาเมื่อตอนหัวค่ำนี่เทียบไม่ได้เท่าขี้ฝุ่นเลย
กรอบสีแดงเด้งขึ้นมาพร้อมบอกว่าพาสเวิร์ดผิดพลาด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนยุ่ง ไม่เข้าใจว่าที่แกะมาได้มันผิดตรงไหน ฮีชอลลองพาสเวิร์อีกครั้งแต่กรอบข้อความเดิมก็ยังเด้งขึ้นมาอีก นิ้วเรียวจัดการลองเช็คพาสเวิร์ดเพื่อดูข้อผิดพลาดแต่ก็ยังไม่เข้าใจ
"พาสเวิร์ดคือ..คิม ฮีชอล.." เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของคนที่กำลังสติเสียเพราะแก้พาสเวิร์ดไม่ได้สักที คนตัวเล็กแทบหัวใจหยุดเต้นเมื่อได้ยินเสียงนั่น ดวงตากลมโตเบิกโพลงแล้วรีบเด้งตัวตีลังกาข้ามไปอีกฟากของคอมพิวเตอร์ทั้งที่ขายังไม่หายดีนัก
"คิดว่ายานอนหลับของนายในเหล้าชั้นจะใช้ได้ผลหรือไงที่รัก" เสียงนุ่มนั้นเอ่ยอย่างยียวน ใบหน้าหล่อดูโหดมากเวลานี้เพราะโกรธที่ฮีชอลกล้าบุกเข้ามาขโมยดอกเหมยแดงจากเขาไปอีก
"ชั้นกินเหล้าเก่งขนาดไหนนายน่าจะรู้นะ แถมเหล้าขวดนั้นดันเป็นเหล้าชั้นดีเสียด้วย หากมีใครใส่อะไรลงไปมันจะเปลี่ยนสีภายในยี่สิบนาที เป็นเหล้าที่ปลอดภัยที่สุดที่ชั้นถูกฝึกให้ดื่มตั้งแต่เด็ก" กระตุกยิ้มเยาะที่เขาแก้แผนคนตัวเล็กได้ชะงัด ฮีชอลรู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างยิ่ง ร่างบางกัดริมฝีปากตัวเองพลางคิดหาทางรอด ถ้าต้องสู้ก็เอาวะ
"ว่าไงล่ะ ได้ของที่เจย์มันให้มาเอาไปหรือยัง" เขายังไม่เลิกกวนประสาทต่อขณะค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ และฮีชอลเองก็ถอยออกไปเรื่อยๆ จนจะชิดกำแพง
"นายแก้พาสเวิร์ดเมื่อไหร่" เรียวปากอิ่มเอ่ยถาม เพราะแม้เขาจะเจาะเข้าข้อมูลดอกเหมยแดงไม่ได้แต่เขาก็สามารถเกาะติดสถานะของตัวข้อมูลได้ผ่านการแฮคจากเครื่องคยูฮยอน และมันไม่มีรายงานว่ามีการแก้ไขใดๆ กับตัวข้อมูล
"เปล่านี่.." ยิ้มอย่างคนชนะก่อนจะเอ่ย
"เพราะที่อยู่ในคอมนั่นไม่ใช่ดอกเหมยแดงต่างหาก นายได้พาสเวิร์ดที่ถูกแล้วแหละ" ฮีชอลรู้สึกหน้าเสียกว่าเดิมที่พลาดท่าโดนฮันกยองหลอกเพราะไม่คิดว่าชายหนุ่มจะแก้เกมส์เขาได้เร็วขนาดนี้
"คิดว่าตัวเองจะชนะชั้นได้สินะคิม ฮีชอล" ร่างสูงพูดจบก็ตรงเข้าล็อคตัวฮีชอลเอาไว้ แขนหนาดันผนังห้องโดยมีคนตัวเล็กถูกกักไว้ในวงแขนของเขา ฮีชอลมองร่างสูงตาขวางก่อนจะยกเข่าขึ้นกระแทกเข้ากับหน้าท้องของชายหนุ่มเต็มแรงแล้วผลักฮันกยองออก
ชายหนุ่มกุมหน้าท้องของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะกระโจนเข้าหาฮีชอล เขาคว้าข้อมือเล็กไว้แต่ฮีชอลสะบัดออกก่อนจะซัดสันมือเข้าใส่หน้าฮันกยองแต่เขาก็รับมันไว้ได้ คนตัวเล็กใช่จะไม่เคยเรียนศิลปะป้องกันตัว เขาได้รับการฝึกฝนทุกอย่างทั้งมวย คาราเต้ ยูโด และเทควันโด้ ฮีชอลทิ้งน้ำหนักตัวลงขาข้างที่เจ็บแล้วเอี้ยวตัวหันหลังถีบเท้าอีกข้างที่ยอดอกของฮันกยอง ชายหนุ่มล้มลงทันที ใบหน้าหวานได้ทีรีบยิ้มเยาะแล้วตั้งท่ากำหมัดเตรียมตัวซัดฮันกยองต่อ ร่างสูงยืนขึ้นก่อนจะเล็งไปที่ท้องน้อยของฮีชอลแล้วต่อยเข้าไปอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กจุกขึ้นมาทันทีแต่กัดฟันเหวี่ยงหมัดใส่หน้าหล่อเต็มแรง นิ้วเรียวเช็ดเลือดที่มุมปากของตนก่อนจะตรงเข้าตะครุบตัวร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า ฮีชอลก้มหลบอย่างรวดเร็วจนชายหนุ่มเซไปข้างหน้า ก่อนจะหันกลับมาถีบหลังชายหนุ่มให้ล้มลง ฮีชอลรีบวิ่งไปคว้าเครื่องปาล์มของตนที่อยู่บนพื้นก่อนจะรีบวิ่งไปที่ประตู มือหนากระชากไหล่มนให้หันกลับมาแล้วดันติดประตูแทรกขาเรียวเข้าตรึงคนตัวเล็กเอาไว้ไม่ให้หลุดไปได้ ฮีชอลดิ้นสุดชีวิตเอาหัวกระแทกเข้ากับไหปลาร้าของฮันกยอง ชายหนุ่มถอยตัวออกแต่ก็ไม่ยอมแพ้ตรงเข้ารวบตัวฮีชอลจากด้านหลัง แขนหนากอดตัวร่างบางไว้แน่นฮีชอลไม่สามารถขยับตัวได้นอกจากดิ้นส่ายหัวไปมา เมื่อถึงคราวตาจนคนตัวเล็กก็ต้องหาทางเอาตัวรอด เท้าเล็กกระทืบลงบนเท้าของฮันกยองอย่างแรงแล้วโถมตัวออก แต่ร่างสูงกลับไม่ยอมปล่อยมือออกจากตัวคนที่ฤทธิ์มาก ฮีชอลสะดุดกับพื้นไม้แล้วลงเป็นโอกาสดีให้ฮันกยองตรึงร่างเล็กไว้กับพื้นได้
"ฤทธิ์เยอะจริงๆนะ" ฮันกยองพูดอย่างหัวเสียทั้งๆที่คร่อมตัวฮีชอลไว้อยู่
"ปล่อยชั้นนะ!" ตะคอกใส่แล้วก็ดิ้นแม้จะรู้สึกหนักที่น้ำหนักตัวของฮันกยองทาบทับอยู่บนตัว
"เวลานายเจอหน้าชั้นจะพูดคำอื่นเป็นมั้ยนอกจากคำว่าปล่อย" เลิกคิ้วถามกวนๆแต่ใบหน้านั้นกลับไม่ยิ้มเลย เขาดูดุดันเพราะความโกรธจากการกระทำของฮีชอล
"ก็เลิกแตะตัวชั้นซะทีสิ ปล่อยสิ!" แหวใส่และยังไม่หยุดดิ้น
"ไม่ให้ชั้นยุ่งกับนายแล้วนายมายุ่งกับชีวิตชั้นทำไมห๊ะฮีชอล? ไม่ชอบใจที่ชั้นแตะเนื้อต้องตัวแล้วจะหาเรื่องให้ชั้นต้องจัดการกับนายทำไม?" ยิ่งถามก็ยิ่งโมโหที่ฮีชอลไม่รู้จักเข็ด
"ก็ชั้นต้องการจะทำลายนาย ทำลายพรรคห่วยๆ ของนายที่พรากครอบครัวชั้นไป ชั้นยอมทำทุกอย่างที่เจย์สั่งให้ชั้นทำเพื่อร่วมมือกันกำจัดนาย" คำตอบของฮีชอลยิ่งทำให้ฮันกยองโกรธปนรู้สึกผิด ร่างสูงรวบมือฮีชอลไว้ด้วยมือเดียวอีกมือทุบกับพื้นห้องเต็มแรงด้วยความอัดอั้น
"นายรู้อะไรมั้ย? ในโลกของมาเฟีย ถ้าเราไม่กำจัดเขา เขาก็ต้องกำจัดเรา ฆ่าให้เร็วที่สุดและฆ่าอย่าให้เลือกซาก" ฮันกยองเอ่ยเบาๆ ดวงตากลมที่สั่นระริกไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มหมายความว่าอย่างไร
"แต่นายคือความผิดพลาดที่ชั้นก่อไว้ ถ้าพ่อชั้นคิดจะกำจัดครอบครัวนาย ชั้นก็ไม่ควรปล่อยนายรอดกลับมากัดชั้น" ดวงตาคมหรี่ลงกรีดและเชือดเฉือนราวกับมันเป็นใบมีด ถ้าฆ่าเขาให้ตายคามือได้ฮีชอลก็คิดว่าฮันกยองคงทำไปแล้ว
"ชั้นจะต้องทำลายพวกนายให้ได้ ชั้นจะแก้แค้นให้ครอบครัวชั้น!" กรีดร้องออกมาเพราะความเจ็บปวดที่ฝังลึก แค่มองลงไปในดวงตาเรียวก็รู้แล้วว่าชายหนุ่มชิงชังเขาขนาดไหน
"แล้วนายจะฆ่าชั้นมั้ย?..." คำถามนี้เล่นเอาคนตัวเล็กที่กรีดร้องอยู่นิ่งสนิท คำตอบนี้เขารู้ดีอยู่แกใจตัวเองอยู่แล้ว ต่อให้เกลียดฮันกยองมากแค่ไหนแต่เขาก็ฆ่าคนที่เขารักไม่ลงหรอก...ยังไงก็ทำไม่ลง
"ถ้ามันจำเป็น.." ฮีชอลตอบ จ้องลึกลงไปในดวงตามังกรที่ห่างใบหน้าหวานเพียงเสี้ยว แต่สิ่งที่สะท้อนให้เขาเห็นกลับเป็นความขมขื่นที่พยายามเก็บไว้ภายใต้ดวงตาที่ดุดันนั้น
"ทำไม..ทำไมนายไม่ยิงชั้นไปเลยตั้งแต่วันนั้น?" ฮันกยองส่ายหัวไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าฮีชอลจะปล่อยให้เขาทรมานทำไม ถ้าอยากฆ่า ทำไมไม่ฆ่าให้ตายไปเลย ทำแบบนี้เขาเองไม่อยากเป็นคนที่ต้องกำจัดคนตัวเล็กออกไป
"ฆ่านายง่ายๆ ก็ไม่สนุกสิ ชั้นจะทำให้นายไม่เหลืออะไร เหมือนที่ชั้นเคยเจอ" ริมฝีปากอิ่มปิดลงพร้อมคำอาฆาต ใบหน้าหล่อกวาดสายตามองฮีชอลแล้วส่ายหัวก่อนจะยิ้มออกมาอย่างสมเพชตัวเอง
"นายทำสำเร็จแล้วฮีชอล..สำเร็จตั้งแต่วันที่นายก้าวออกจากชีวิตชั้นไป ชั้นไม่เหลืออะไรแล้ว เพราะนายคือสิ่งเดียวที่ชั้นมี" คำพูดของฮันกยองทำเอาคนตัวเล็กตกใจ ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะพูดอะไรอย่างนี้ทั้งๆ ที่ฮันกยองกำลังจะฆ่าเขาเพราะถูกจับได้ หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกสะท้านแปลกๆ แต่ก็พยายามเก็บอาการ เพียงแต่แววตาของฮีชอลดันเปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดออกไปแล้ว ดวงตากลมโตสะท้อนอยู่ในแววตาสีนิลที่เขาจ้องมอง ฮันกยองเลื่อนหน้าลงมาใกล้อีกก่อนจะพูดอย่างเจ็บปวดว่า
"แล้วตอนนี้ชั้นก็ตายแล้วด้วย..ตายทั้งเป็น.." พูดจบชายหนุ่มก็ทิ้งทิฐิตัวเองแล้วซบลงที่ซอกคอคนตัวเล็ก รู้สึกทรมานกับชีวิตของตัวเอง ทรมานเพราะคนด้านใต้ที่ทำให้เขาเจ็บปวด เขาหมดแรงจะทำอะไรแล้ว ไม่มีแรงแม้แต่จะก้าวเดินต่อไป
"ฮันกยอง..." ร่างเล็กพึมพำเรียกชื่อเขาเบาๆ รู้สึกแปลกๆ ที่ถูกฮันกยองกอดเอาไว้แบบนี้และซบลงราวกับไม่มีที่พึ่ง น้ำหนักตัวของร่างสูงทำเอาเขาแทบหายใจไม่ออกแต่ถึงกระนั้นเขาเองกลับไม่รู้สึกรังเกียจ
"นาย..เคยเกลียดชั้นที่ชั้นใช้กำลังรุนแรงกับนาย...นายเคยด่าว่าชั้นที่ทำร้ายนาย.." อยู่ดีๆ คนตัวสูงที่ซุกตัวอยู่ราวกับเด็กก็พึมพำขึ้นมา
"แต่สิ่งที่ชั้นจำได้เกี่ยวกับนายกลับเป็นรอยยิ้มเล็กๆ ดวงตากลมๆ บนใบหน้าหวานๆ นายเคยเช็ดผมให้ชั้นแล้วบอกว่าอย่านอนดึก นายเคยเช็ดตัวให้ชั้น ทำแผลให้ชั้น นายบอกชั้นว่าอย่ากินเหล้าเพราะมันไม่ดีต่อสุขภาพ นายบอกชั้นว่าอย่าสูบบุหรี่เพราะจะทำให้ชั้นตายเร็วกว่าเดิมและจะไม่ได้อยู่กับนาย นายเคยบอกชั้นว่านายจะคอยอยู่เป็นเพื่อนชั้น เพราะไม่ใช่ชั้นที่อยู่คนเดียวบนโลกที่โหดร้ายใบนี้ นายบอกชั้นว่านายเป็นของชั้นและจะยอมให้ชั้นกอดได้คนเดียว นายบอกชั้นว่านายรักชั้นและไม่ยอมให้ชั้นตายจากนายไป...และนายเป็นคนบอกชั้นเองไว้ว่า.." เขาค่อยๆ พูดไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนตัวเล็กที่กอดไว้กำลังตัวสั่น เพราะฝืนน้ำตาจากรักที่เป็นไปไม่ได้ของตนกับฮันกยอง
"ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหน ตรงไหนในโลก หรืออยู่กับใคร หัวใจนายและร่างกายของนายจะยังคงเป็นของชั้นเสมอ..นายบอกให้ชั้นจำไว้...และชั้นก็จำมันได้ติดใจ.." ใบหน้าหล่อยกขึ้นพร้อมกับน้ำใสๆ ที่คลอเล็กน้อย การที่ลูกผู้ชายจะยอมเสียน้ำตาให้อะไรสักอย่างมันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เป็นเพราะฮีชอล..ฮีชอลคนเดียวที่คนอย่างฮันกยองกล้าจะแสดงความอ่อนแอให้เห็น
"นายไม่รักชั้นแล้วเหรอ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามเบาๆ ฮีชอลทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว แม้เขาเองจะทิฐิสูงขนาดไหน แม้จะโกรธจะเกลียดคนตรงหน้าขนาดไหนที่เป็นคนพรากครอบครัวเขาไป แต่สิ่งที่ฮันกยองให้เขามาคือความรักที่เขาเองคงไม่สามารถหาใครที่พร้อมจะรักเขาได้ขนาดนี้ และตัวเขาเองก็คงไม่สามารถรักใครได้นอกจากฮันกยอง เพราะเขาถูกสาป..ถูกสาปให้เป็นตราบาปของฮันกยอง..ที่ต้องอยู่ติดตัวฮันกยองไปตลอดชีวิต
"อย่าพูดแบบนี้ได้มั้ย อย่าถามชั้นแบบนี้" ฮีชอลกัดริมฝีปากแล้วเอ่ย น้ำใสๆ ไหลจากดวงตากลมบ้าง
"ชั้นก็แค่อยากรู้..เพราะหลังจากวันนี้ไป..เราคงจะไม่ได้เจอกันตลอดชีวิต" ฮันกยองเอ่ยอย่างขมขื่น เขาอยากจะรั้งคนตัวเล็กเอาไว้ให้อยู่กับเขามากแค่ไหน ก็คงทำไม่ได้ถ้าหากฮีชอลไม่ยอม เขาเองก็ไม่มีหน้าพอจะหวงฮีชอลเอาไว้คนเดียว
"นายมันบ้าฮันกยอง! บ้า! บ้าที่สุด! นายจะมาเอาอะไรกับคนอย่างชั้น นายเองก็ไม่ได้รักชั้นเหมือนกันนี่ตอนนี้ นายคงจะมีคนใหม่ไปแล้วหลังจากที่ชั้นออกจากชีวิตนายไป แล้วนายจะมาถามทำไมว่าชั้นยังรักนายอยู่หรือเปล่า!" ฮีชอลตะโกนใส่หน้าเขาไม่ยั้งพร้อมธารน้ำตาที่ไหลเปรอะใบหน้าสวย
"ไม่รักกันแล้วจริงๆ เหรอ?" น้ำเสียงนุ่มๆ ที่ฟังดูทรมานและสายตาอ้อนวอนของร่างสูงทำให้ฮีชอลโกหกไม่ออก ยังไงก็ไม่สามารถฝืนคำว่า "ไม่รัก" ให้ออกไปได้
"ไม่..อึก..ไม่รัก..ฮือๆ..น้อยกว่าเดิม" ฮีชอลเบือนหน้าหลบทันทีที่ตอบไปอย่างแผ่วเบา เขาจะกล้ามองหน้าฮันกยองได้อย่างไรในเมื่อเขาแหกปากประกาศกร้าวว่าเกลียดและเป็นศัตรูกับคนตรงหน้านี้ เพียงแต่หัวใจเขามันยังไม่เลิกรักคนคนนี้ต่างหาก
"ผมรักคุณนะฮีชอล รักมากกว่าเดิมด้วย.." ตอนนี้ฮันกยองแทบลืมไปหมดแล้วว่าโกรธที่คนตัวเล็กเข้ามาขโมยดอกเหมยแดงและทำให้เขาโมโห สิ่งที่ฮันกยองได้ยิน สัมผัส และรู้สึกได้คือฮีชอลอย่างเดียวเท่านั้น เท่านั้นจริงๆ..
"พอชั้นเสียนายไปมันยิ่งทำให้ชั้นรู้ว่านายไม่ใช่ส่วนหนึ่งของชีวิตชั้น แต่เป็นชีวิตของชั้นต่างหาก..และมันทำให้ชั้นรักนายมากกว่าเดิม ทรมานกว่าเดิม"
"ขอบคุณนะฮีชอล.." ว่าแล้วก็ค่อยๆ ถอยห่างคนตัวเล็ก ร่างสูงลุกขึ้นจากร่างบางปล่อยมือที่รวบข้อมือเล็กไว้แล้วนั่งนิ่ง แค่นี้ที่เขาต้องการ แค่อยากจะรู้ว่าฮีชอลยังรักเขาอยู่มั้ย แค่นี้มันก็พอแล้วจริงๆ
ฮันกยองยืนขึ้นแม้จะสุขทั้งๆ ที่ปวดร้าวแต่ก็เป็นเพราะชะตาชีวิตที่เลือกไม่ได้ เขาจึงจำเป็นต้องหันหลังให้กับความรักที่ตัวเองมี ร่างสูงตัดสินใจจะปล่อยคนตัวเล็กไปจึงคิดจะออกจากห้อง คนที่ลอบเข้ามาแล้วก็ต้องจนมุมหัวใจตัวเองคว้าแจ๊กเก็ตของฮันกยองที่ถอดทิ้งไว้ขึ้นปาใส่หลังร่างสูงเต็มแรง
"ไอ้บ้า! มาพูดแบบนี้แล้วคิดจะหันหลังเดินออกไปเนี่ยนะ ฮันกยองชั้นเกลียดนายที่สุด! เกลียดๆๆๆ" ฮีชอลกรีดร้องด้วยความอัดอั้น โมโหที่ตัวเองยอมใจอ่อนเอ่ยคำคำนั้นออกไปอีกแล้วทั้งๆ ที่ไม่ต้องการให้ชายหนุ่มรู้ แล้วดูท่าทีนั่นสิ ปากบอกว่ารักกันแต่ก็ยอมปล่อยมือไปง่ายๆ
ชายหนุ่มหันกลับมาด้วยสายตาไม่เข้าใจกับท่าทีของฮีชอลแล้วเอ่ยถาม
"แล้วนายจะให้ชั้นทำยังไง ในเมื่อชั้นไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่ข้างนายหรือจะแตะต้องนาย" ฮีชอลกำมือแน่นฝืนน้ำตาที่ไหลลงมาจนมันหมดไปแล้ว ใบหน้าหวานยืนจ้องมองฮันกยอง ใช้สายตาเป็นคนพูดแทน ร่างเพรียวสั่นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยพลางก้มหน้าลง
"กอดชั้นสิ..กอดชั้นสิถ้านายรักชั้น..กอดชั้นสิ.." หยาดน้ำตาไหลลงผ่านแก้มนวลเพราะรู้แน่ว่าคนตัวสูงคงจะเดินออกไป มือเล็กกำแน่นกว่าเดิมรู้สึกแย่ที่ต้องเป็นคนเอ่ยแบบนั้นออกไป
ฮันกยองกัดริมฝีปากแล้วเอามือลูบหน้าตน ร่างสูงกระแทกฝ่ามือลงกับผนังห้องจนฮีชอลแทบสะดุ้งไม่เข้าใจว่าชายหนุ่มเป็นอะไร ร่างบางตัวแทบปลิวเมื่ออยู่ดีๆ มาเฟียหนุ่มก็ตรงเข้ามาแล้วกระชากตัวเขาเข้ามาจูบอย่างรุนแรง
ความต้องการที่เก็บเอาไว้มันสะสมลึกลงไปในหัวใจคนทั้งคู่ แต่พอได้สัมผัสมันก็ไม่ต่างจากเอาไม้ขีดไฟไปวางไว้ที่กองฟางซึ่งชุ่มไปด้วยน้ำมัน ดวงหน้าหวานเชิดขึ้นพร้อมรับสัมผัสจูบที่ร้อนแรงเพราะโหยหาอย่างเต็มใจและไม่ขัดขืน แผ่นเนื้อที่เกี่ยวพันต่างพยายามจะเติมเต็มให้อีกฝ่ายจบแทบจะหมดลมไปกันทั้งคู่ ฮันกยองคิดถึงฮีชอลเหลือเกิน..คิดถึงริมฝีปากอิ่มและเสียงหวานที่ครางเบาๆ ยามที่เขาสัมผัสและแตะต้อง ร่างสูงดันคนตัวเล็กไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีร่างเพรียวก็แนบชิดอยู่กับพื้นเตียงโดยปราศจากอาภรณ์ใดๆ ปกป้อง ฮีชอลกระชากร่างสูงที่เพิ่งถอดเสื้อเชิ้ตแขนยาวออกเข้าหาแล้วจูบชายหนุ่มเอง แม้จะพยายามห้ามตัวเองแค่ไหนแต่พอได้ลิ้มลองแล้วเขาเองก็ห้ามใจไม่เคยได้ ยอมรับว่าหลงใหลในบทรักของฮันกยองจนถอนตัวไม่ขึ้น
ผิวเนื้อขาวขึ้นสีอ่อนยามที่ริมฝีปากบางไล่จูบไปเรื่อยราวกับพร่ำบอกคำรัก คนตัวเล็กบิดกายไปมาเมื่อชายหนุ่มสัมผัสเข้าที่จุดไวต่อความรู้สึก ไม่มีใครรู้จักร่างกายของฮีชอลดีเท่ากับฮันกยองอีกแล้ว แม้ครั้งสุดท้ายที่ได้แตะต้องตัวกันมันจะนานแสนนานมาแล้ว และครั้งนั้นฮันกยองเองก็ขืนใจร่างเล็กไม่ใช่ความเต็มใจเหมือนคราวนี้
สัมผัสนุ่มละมุนแปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรงเรื่อยๆ ยามที่ได้ยินเสียงหวานครวญครางออกมา ริมฝีปากอิ่มเผยออกและหายใจติดขัด ขณะที่ร่างสูงกำลังหยอกล้อกับท่อนเนื้อนิ่มที่สะสมความรู้สึกและความต้องการของตนเองไว้ มือเล็กขยุ้มผมสีดำสนิทเพื่อระบายความรู้สึกสุขสม ฮันกยองเองก็หิวกระหายจนแทบทนไม่ไหว แม้ว่าเขาจะไม่ได้อดอยากในเรื่องพรรค์นี้ แต่ร่างกายที่เขาคิดถึงและต้องการกลับเป็นคนคนนี้ที่เขาสัมผัสอยู่เพียงคนเดียว กว่าที่ฝันของเขาจะเป็นจริงก็ทำให้ชายหนุ่มแทบคลั่งได้ง่ายๆ เมื่อได้ลองสัมผัสมัน
ร่างสูงปรนเปรอความต้องการให้ฮีชอลผ่านเรียวปากนุ่มที่ดูดดึงกันไม่ห่าง ขาเรียวแยกออกจากกันเมื่อฮันกยองลองใช้นิ้วเรียวสำรวจทางรัก และรู้สึกได้ว่าฮีชอลคงไม่เคยได้นอนกับใครนอกจากเขาตั้งแต่วันนั้น ร่างกายของคนตัวเล็กรู้สึกอย่างรวดเร็วเพียงแค่นิ้วเรียวกดสัมผัส แค่นี้ฮีชอลก็แทบดิ้น ริมฝีปากบางจูบซับความคิดถึงที่มีผ่านหน้าผากมน คิ้วเรียว และจมูกโด่ง ชายหนุ่มชักมือออกเพื่อแทรกกายตนเองเข้ารวมกับคนตัวเล็กจนเป็นหนึ่งเดียว
"อ๊ะ..ฮันกยอง.." นิ้วเล็กจิกเข้าที่แผ่นหลังทันทีเมื่อโดนรุกล้ำด้วยสิ่งที่คุ้นเคยแต่ใหญ่กว่านิ้ว ฮีชอลรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกแต่ก็เป็นได้ไม่นานเมื่อความรู้สึกสะท้านจากอารมณ์รักเข้ามาแทนที่เพราะชายหนุ่มเริ่มขยับตัวพร้อมรสจูบที่แสนหวานราวน้ำผึ้งที่มอบให้
"ฮีชอล..ชั้นทำไม่ได้ ชั้นไม่รักนายไม่ได้.." ร่างหนาพึมพำไปด้วยทั้งๆ ที่กระแทกกายเพื่อใช้ร่างกายบอกเป็นภาษารัก ฮีชอลเองก็พร้อมจะตอบรับถ้อยคำเหล่านั้นด้วยร่างกายของตนเอง มือหนาที่สัมผัสไปทั่วผิวเนียนนุ่มมือเคลื่อนเข้าหาหว่างขาด้านหน้าก่อนจะค่อยๆสัมผัสมัน เพิ่มความรู้สึกจากทางด้านหน้าและด้านหลัง บทรักดำเนินไปเรื่อยๆ ตามความต้องการของคนทั้งคู่ที่ไม่มีทางจบลงในเกมเดียว ชายหนุ่มปล่อยน้ำอุ่นร้อนพร้อมเช็ดคราบน้ำตาจากใบหน้าสวย ที่ไหลลงมาเพราะสัมผัสที่คับแน่นในตอนแรก ริมฝีปากบางพรมจูบทั่วใบหน้าหวานแล้วกระซิบทั้งๆ ที่หอบเหนื่อยทั้งคู่
"อย่าเกลียดชั้นเลยนะ..ชั้นขอโทษ" ฮีชอลเองไม่ตอบอะไร นอกจากยืดตัวขึ้นแล้วประทับจูบลงบนเรียวปากของร่างสูง รอยยิ้มหวานที่ฮันกยองไม่ได้เห็นมานานวาดลงบนดวงหน้าขาว มือหนาลูบหัวร่างเล็กด้วยความรักเกินจะเอ่ย จูบกลับที่หน้าผากมนทั้งๆ ที่ยังคงประสานกายเป็นหนึ่งเดียวอยู่
"คืนนี้ คิดซะว่าชั้นเป็นฮีชอลคนเดิมของนายนะฮันกยอง" ร่างเล็กตอบก่อนจะยอมเริ่มบทรักครั้งต่อไปเพราะไฟราคะแห่งความต้องการและสายน้ำแห่งความรักมันยังไม่หมดลง...
กว่าฮันกยองจะพอใจจากการตักตวงจากร่างเล็กก็เล่นเอาเกือบรุ่งสาง ฮีชอลแทบหมดแรงนอนราบอยู่กับพื้นเตียงภายในอ้อมกอดของมังกรที่พรากชีวิตของเขาไป ร่างบางนอนหายใจรวยรินด้วยความเหนื่อยอ่อน พยายามประคองสติของตนเองไม่ให้เผลอหลับเพราะรู้ว่าตนไม่สามารถจะนอนอยู่ในวงแขนแกร่งนี้ยันเช้าได้แน่นอน เขาต้องกลับไปหาเจย์และโรสเพื่อไม่ให้ทั้งสองคนรู้เรื่องเขากับฮันกยอง ฮีชอลนอนมองใบหน้าหล่อที่หลับใหล แม้จะรักคนคนนี้มากแค่ไหนแต่แน่นอนว่าฟ้าคงไม่ได้กำหนดให้เขากับฮันกยองอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เขาเองก็มีทางเดินของเขาที่ต้องโกรธเกลียดฮันกยอง แม้จะพยายามใช้ความรักของเขาลบมันแต่มันก็ไม่เคยหมดไป ความจริงที่ฮันกยองฆ่าพ่อแม่ของเขามันยังตามหลอกหลอนเขาจนถึงในฝัน ใครว่าความฝันโหดร้าย ความจริงเนี่ยสิโหดร้ายมากกว่าหลายเท่านัก
นิ้วเรียวยกขึ้นแตะคิ้วหนาเรื่อยลงมาที่จมูกโด่งเป็นสัน ที่ชอบซุกไซ้ซอกคอเขาตลอดเวลาที่ฉวยโอกาสได้ ฮีชอลเผลอยิ้มบางๆ เมื่อนึกถึงนิสัยเอาแต่ใจและชอบฉวยโอกาสของคนคนนี้ นิ้วยาวแตะลงที่กลีบปากตัวเองก่อนจะทาบลงที่ริมฝีปากของฮันกยอง
"ไอ เลิฟ ยู" ฮีชอลพึมพำเบาๆก่อนจะหันไปมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลา 6.30 เขานอนอยู่ในอ้อมกอดของคนคนนี้มาหลายชั่วโมงทั้งๆ ที่มันรู้สึกเหมือนไม่กี่นาที เขาได้เวลาไปแล้วสินะ แต่ทำไมนะ เขาถึงไม่อยากจากอ้อมกอดที่อบอุ่นของวงแขนแกร่งนี่ไปเลย แต่เพราะโชคชะตามันบังคับให้เขาต้องไป
คนตัวเล็กค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากใต้ผ้าห่มยกแขนหนาขึ้นวางไว้กับเตียง เขาหันไปมองฮันกยองแล้วยิ้มเล็กๆ ก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัว บทรักคืนนี้เขาจะถือว่ามันเป็นความฝันที่แสนดีของเขากับฮันกยองก่อนที่เขาต้องกลับมาเผชิญหน้ากับฮันกยองใหม่ในฐานะศัตรู ร่างบางคว้าเครื่องปาล์มของตนที่อยู่บนพื้นเตรียมจะก้าวจากห้อง แต่หางตาหันไปเห็นคอมพิวเตอร์ของฮันกยองที่เขาคิดว่าชายหนุ่มย้ายดอกเหมยแดงมาเก็บเอาไว้ ไม่รู้อะไรดลใจ ฮีชอลจึงค่อยๆ เดินเข้าไปที่คอมพิวเตอร์เครื่องเดิม และเปิดมันขึ้นพร้อมคลิกไปที่ไฟล์แฟลชนั่นอีกครั้ง กล่องให้กรอกพาสเวิร์ดเด้งขึ้นมา ฮีชอลรู้สึกหวิวๆ ในท้องน้อยของตัวเองก่อนจะลองพิมพ์พาสเวิร์ดที่ฮันกยองบอก
"ซี เฮช ยู แอล.." เมื่อพิมพ์ตัวอักษรสี่ตัวสุดท้ายเสร็จก็กดปุ่มเอ็นเตอร์ โปรแกรมตอบรับขึ้นมาทันทีว่าพาสเวิร์ดถูกต้อง ฮีชอลใจหายวาบไม่คิดว่าชายหนุ่มจะเอาชื่อเขามาตั้งพาสเวิร์ดอะไรไว้แม้ว่านี่จะไม่ใช่ดอกเหมยแดงก็เถอะ
โปรแกรมไฟล์วิ่งทันทีที่ป้อนรหัสเสร็จ ตัวหนังสือสีแดงวิ่งผ่านกรอบสี่เหลี่ยมซึ่งพื้นหลังเป็นสีดำว่า
"My Kim HeeChul ..." ดวงตากลมโตเบิกโพลงกว่าเดิมเมื่อเห็นข้อความ นิ้วเรียวกดปุ่มแฟลชเพื่อดูข้อมูลต่างๆ
โปรแกรมที่ฮันกยองสร้างขึ้นและเขาคิดว่ามันเป็นดอกเหมยแดงคือไฟล์ของฮีชอลต่างหาก ทุกอย่างที่เกี่ยวกับฮีชอลฮันกยองจะเก็บเอาไว้ในไฟล์นี้ มีทั้งรูปภาพต่างๆ ทั้งตอนที่ฮีชอลรู้ตัวและไม่รู้ตัวเก็บไว้ในโฟลเดอร์ต่างๆ แยกเป็นวันๆ ใต้รูปแต่ละรูปฮันกยองมักจะพิมพ์ข้อความสั้นๆ ไว้เป็นเชิงบรรยาย แม้บางอันจะทำให้เจ้าตัวที่เพิ่งเห็นรู้สึกหมั่นไส้และหงุดหงิดบ้างที่ฮันกยองแอบว่าเขา แต่ภาพเหล่านี้โดยเฉพาะเวลาที่เขาไม่ทันตั้งตัว มักจะเป็นภาพตอนที่เขากำลังเหม่อหรือคิดอะไรอยู่ ช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันฮันกยองได้เก็บบันทึกเอาไว้ทุกอย่าง นอกจากรูปภาพแล้วยังมีไฟล์วีดีโอที่เขาเคยอัดเล่นกับชายหนุ่ด้วย หรือบางอันฮันกยองเองก็เป็นคนถ่ายฮีชอลเอง คนตัวเล็กอยากจะดูไฟล์ทั้งหมดแต่กลัวว่าอาจจะทำให้ฮันกยองตื่น ฮีชอลยังรู้สึกตกใจไม่หายที่ไฟล์ที่เขาคิดว่าจะเป็นดอกเหมยแดงกลับกลายเป็นไฟล์ของเขาไปได้ นิ้วเรียวเสียบปาล์มเข้ากับตัวคอมพิวเตอร์แล้วก๊อปปี้ข้อมูลในโปรแกรมนี้ไปเพื่อเปิดดู เมื่อถ่ายโอนเสร็จมือเล็กก็สั่นเบาๆ เพราะรู้สึกถึงความรักที่ฮันกยองมีให้ตนเอง แม้จะชอบเอาแต่ใจ แต่คนคนนี้ก็รักฮีชอลมาก แม้จะไม่ได้ทำให้ฮีชอลเห็น แต่คนคนนี้ก็รู้สึกตลอดเวลา ใครจะไปคิดว่าไอ้มังกรบ้าเลือดนี่จะมีมุมโรแมนติคกับชาวบ้านเป็น วันๆ เห็นเอะอะก็ขึ้นเสียง กินเหล้า ใช้กำลัง เอาแต่ใจที่สุด ใครจะไปคิดว่ามังกรตัวนี้จะกลายเป็นงูเล็กที่แสนเชื่อง และรักคนรักของมันขนาดนี้
ฮีชอลปาดน้ำตาของตัวเองทิ้งแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ใบหน้าหวานหันกลับไปมองคนที่หลับสนิทอีกครั้งก่อนจะปิดประตูลง เมื่อฮันกยองลืมตาขึ้นเขาก็จะต้องพบว่าฮีชอลที่รักของเขาคือศัตรูที่เขาต้องกำจัดทิ้ง หากปล่อยเอาไว้ก็มีแต่จะสร้างปัญหามากกว่าเดิม
วันสุดท้ายบนเรือสำราญนี่คือวันที่ตัดสินชะตาชีวิตคนนับร้อยรวมถึงฮันกยองและฮีชอลเองด้วยเช่นกัน...
ว่าพวกเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไป...อย่างไร
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
edit @ 15 Oct 2009 11:19:37 by zarmintz aka HXH
edit @ 18 Nov 2009 23:39:08 by zarmintz aka HXH