:: Savagely Romance Ch. 5 : My All ::
posted on 23 Feb 2011 18:02 by zarmintzMy strenght is granted through you.
All my life, just only you will do.
Is that a bond between us?
You are the one that have to judge.
ฮีชอล เดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ขึ้นมาอ่าน จริงๆแล้วในหัวเขากำลังคิดว่าคนรักของเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ ร่างบางนั้นยอมแขวนท้องตัวเองรอทานข้าวกับฮันกยองหลังจากได้รับโทรศัพท์จาก ชายหนุ่มขณะกำลังจะจับเครื่องกลับโซลจากเซี่ยงไฮ้ว่าจะกลับมาทานเข้าด้วยกัน
ร่าง บางมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตั้งอยู่ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยแล้วอ่านหนังสือ พิมพ์ในมือ พยายามไม่คิดอะไรทั้งๆที่มันเลยเวลาที่ฮันกยองบอกว่าจะมาถึงบ้านถึงสอง ชั่วโมง แม้ว่าจะหิวแค่ไหน แต่ในใจฮีชอลนั้นเป็นห่วงฮันกยองมากกว่า ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงแต่มันก็อดไม่ได้ เขาไม่ค่อยชอบอยู่ห่างจากฮันกยองเท่าไหร่เลย แล้วอาทิตย์หน้าชายหนุ่มจะต้องไปปารีสเกือบอาทิตย์ เขาจะทนไหวไหมหนอ...ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเขาอยากจะพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคน เห็นว่าเขาสามารถแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานออกได้แล้วล่ะก็ ฮีชอลคงยอมตามฮันกยองไปปารีสด้วยแล้ว แต่เพราะงานที่ล้นมือและประชุมใหญ่ของบริษัทคิบอมที่เขาเองตกปากรับคำจะเข้า ร่วมที่ทำให้เขาจะต้องอยู่เกาหลีโดยปราศจากฮันกยอง
ร่างบางปิด หนังสือพิมพ์แล้ววางมันลงบนโต๊ะแก้ว ฮีชอลเม้มปากตัวเองเล็กๆแล้วนึกถึงเรื่องที่จะต้องทำในอาทิตย์หน้าอีกครั้ง เหตุผลหนึ่งที่เขาไปปารีสกับฮันกยองด้วยไม่ได้คือเรื่องจดหมายปริศนานั่น เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนส่งมา และจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นตัวต้นคิดเรื่องบ้าๆนี่ แหมว่าในใจฮีชอลเองจะกลัวเหลือเกินว่ามันอาจจะเป็นต้นเหตุความยุ่งยากใน อนาคตที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร แต่ลางสังหรณ์มันบอกเขาว่าเรื่องนี้มันจะไม่จบลงง่ายๆแน่นอน
"คนสวย นั่งเหม่ออะไรอยู่ครับ" น้ำเสียงนุ่มๆกระซิบถามที่ข้างใบหูของคนที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตน ฮีชอลสะดุ้งขยับตัวจากเก้าอี้แต่รู้สึกได้ถึงอ้อมแขนแกร่งที่โอบรอบเอวเขา ไว้จากข้างหลังผ่านพนักพิงของเจ้าของน้ำเสียงนั้น
"โธ่ ฮันกยอง..ตกใจหมดเลยอ่ะ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง" ฮีชอลหันไปทำหน้ายู่ใส่แล้วทำเป็นเมินหนี ใบหน้าหล่อหัวเราะเล็กๆก่อนจะฉวยโอกาสหอมแก้มนิ่มแล้วลุกขึ้นไปนั่งที่โซฟา ข้างๆกัน
"มัวแต่ใจลอยไปไหนล่ะ สามีกลับมาบ้านแล้วไม่เห็นจะต้อนรับเลยล่ะ" ร่างสูงทำเป็นพูดด้วยท่าทีงอนๆบ้างเล่นเอาคนถูกแกล้งได้แต่ทำท่าฮึดฮัดเพราะ ไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไรดี ฮันกยองปรายตามองปฏิกิรยาของคนตัวเล็กนิดๆเพื่อรอดูว่าฮีชอลจะทำเช่นไร
"อะไร กัน ไอ้บ้าไหนมันบอกว่าจะกลับบ้านตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้วล่ะ อยู่ดีๆก็โผล่มาแล้วยังจะทำเหมือนชั้นผิดอีกที่ไม่ยอมรอต้อนรับนายน่ะห๊ะ" กลายเป็นคนว่าคนสวยกลับวีนลั่นจากท่าทีของมังกรหนุ่ม ฮันกยองกลั้นยิ้มแล้วทำนิ่งเล่นเอาฮีชอลรู้สึกโมโหหนักเข้าไปอีก แต่อย่างไรก็ตามความรู้สึกข้างในมันก็ทำให้ร่างบางพาตัวเองไปนั่งแหมะอยู่ ข้างๆคนรักตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้
"ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง เนี่ย!" ฮีชอลโวยแล้วดึงไหล่ชายหนุ่มให้หันกลับมามองหน้าเขาตรงๆ แต่ร่างบางกลับพลาดท่าเสียทีดวงตาคมสีนิลคู่นั้นเอาเสียแล้ว
ร่างสูงจ้อง ลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของร่างบางที่นั่งอยู่ชิดเขา แขนยาวตวัดรัดร่างบางเข้ามาแนบอกก่อนจะก้มลงประทับจูบหวานแทนคำต้อนรับกลับ บ้านของคนตัวเล็กแทนเพื่อเป็นออเดิร์ฟก่อนอาหารมื้อหลักวันนี้
ฮีชอล ตกใจกับการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวของฮันกยอง แต่เขาก็ทำได้แค่เพียงโอนอ่อนไปตามอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองและชายหนุ่ม ยามที่ลิ้นทั้งสองเกี่ยวหวัดซึมซาบรสชาติหอมหวานของกันและกัน ร่างบางหลับตาพร้อมปล่อยให้ชายหนุ่มปล้นจูบต่อไปทั้งๆที่อ่อนระทวยอยู่ในอก แกร่งนั้น
"อือ..อา..ฮัน.." ฮีชอลครางเบาๆเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากตนอออกก่อนจะมอบจูบหวานซ้ำสอง มือเรียวที่ขย้ำเสื้อเชิร์ตชายหนุ่มไว้เปลี่ยนเป็นไล้ไปตามแขนที่มัดกล้าม ก่อนจะโอบรอบคอฮันกยองพร้อมทั้งจูบสู้ร่างสูง
"อา..มันต้องแบบนี้สิ ถึงจะชื่นใจหน่อย" ร่างสูงพูดยิ้มๆหลังจากถอนริมฝีปากตนออกจากเรียวปากสีสด ฮีชอลก้มหน้างุดเพราะรู้สึกเขินกับสายตานั้น แม้ว่าพวกเขามักจะเผลอตัวโชว์ฉากรักในที่สาธารณะบ่อยๆ แต่ฮีชอลก็ยังไม่ชินอยู่ดีเวลาที่ทำอะไรต่อมิอะไรกับฮันกยองในที่แบบนี้ เพราะเขารู้ดีว่าต้องมีลูกน้องคนหรือสองคนของชายหนุ่มอยู่รอบๆเพื่อคอยเฝ้า ดูความเรียบร้อยและแจ็กพ็อตได้ดูหนังสดตลอดเวลาที่ฮันกยองหาเศษหาเลยกับเขา ในที่ที่ไม่ใช่ที่ส่วนตัวแบบนี้
"ฮันบ้า..ทำอะไรเนี่ย ไปทานข้าวได้แล้ว หิวจะตายอยู่แล้วนะ" ฮีชอลเสมองไปทางอื่นพลางเปลี่ยนเรื่องพูด แต่ร่างกายกลับไม่มีแรงจะลุกขึ้นจากตัวชายหนุ่มเลยเนี่ยสิ
"จ้าๆ รู้แล้วว่าหิว ชั้นก็หิวเหมือนกัน ไปทานข้าวก่อนดีกว่า ไว้ของหวานค่อยไปทานบนห้องดีกว่าเนอะ" ฮันกยองทำเป็นพูดนิ่งๆไม่รู้ไม่ชี้ แต่คนที่ถูกพาดพิงถึงเนี่ยสิ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้ว
"คนบ้า" ฮีชอลฟาดหนักๆเข้าที่อกของชายหนุ่มก่อนจะผละออกจากตัวฮันกยองแล้วเดินนำออก ไปที่ห้องอาหารก่อนด้วยความเขิน ทิ้งให้มังกรหนุ่มนั่งหัวเราะคนเดียวเพราะชอบใจกับท่าทีของคนตัวเล็ก
ร่างสูงลุกขึ้นจากโซฟาหนังบ้างแต่ก่อนที่จะทันก้าวไปตามคนรักไปเสียงน้องชายคนเล็กก็ดังขึ้น
"อ้าว พี่กลับมาแล้วเหรอครับ คิดว่าจะอยู่เซี่ยงไฮ้ต่อเสียอีก" คิบอมทำเป็นแหย่หน้าตาย เพราะรู้ดีว่าให้ตายฮันกยองก็ไม่ยอมค้างอยู่ที่จีนหรอก เพราะการค้างคืนหนึ่งคืนมันจะทำให้มีวันที่สองและสามตามมาแน่ๆเพราะลุงของ พวกเขาชอบให้หลานๆใช้เวลาด้วยกันที่ประเทศจีนมากๆ และนั่นทำให้ฮันกยองเบื่อสุดๆเพราะเขาอยากจะกลับมาดูแลงานที่เกาหลีมากกว่า
"แกก็ไปเองสิวะ คุณลุงคงจะดีใจ เผลอๆยกสมบัติให้แกหมดเลยด้วย" ฮันกยองตอบกลับไปอย่างกวนๆ แต่คิบอมกลับกระตุกยิ้มแล้วเอ่ย
"แหม สมบัติท่วมหัวตายแบบนั้นแต่ต้องเป็นโสดเนี่ยนะ ผมไม่เอาด้วยหรอก" พี่ใหญ่ขมวดคิ้วมองหน้าน้องชายตัวเองงงๆ และคิบอมเองก็สังเกตเห็นเช่นเดียวกันจึงเอ่ยเรียบๆ
"พี่ลืมกฏข้อแรกๆของมังกรดำไปแล้วเหรอ...มังกรที่ยิ่งใหญ่บนผืนนภา คือราชาที่ปราศจากองค์ราชินี.."
ฮันกยองนิ่งไปนิดก่อนจะเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า
"ถึง ชั้นจะเป็นมังกร แต่ความยิ่งใหญ่ของชั้นมันไม่ได้วัดกันด้วยเรื่องนั้นหรอกนะ ถ้ามันยากนัก ชั้นพอใจที่จะอยู่บนผืนแผ่นดิน ไม่จำเป็นต้องมีอิทธิฤทธิ์ใดๆเพื่อจะโบยบินบนท้องฟ้าหรอก ถ้านั่นจะทำให้ชั้นต้องสูญเสียความเป็นคนที่รู้จักความรักไป.."
ร่าง สูงหันหลังแล้วเดินไปยังห้องอาหารที่ฮีชอลกำลังรออยู่ โดยไม่อยู่รอคำพูดโต้ตอบใดๆจากน้องชาย เพราะฮันกยองรู้ดีว่าคิบอมเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร
ร่างสูง ที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนใหญ่พันกายช่วงล้างเอาไว้เดินออกมาจากห้องน้ำหรู ร่างกายสมส่วนและเต็มไปด้วยมัดกล้ามมีหยาดน้ำเกาะแพรวพราวพร้อมผมสีดำที่ลู่ ปิดใบหน้าหล่อทำให้ฮันกยองดูเด็กลงกว่าเดิม ชายหนุ่มเดินตรงไปยังร่างสวยอันเป็นที่รักในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสว่าง ฮีชอลกำลังจัดชุดนอนให้เขาอยู่ที่ปลายเตียงนอน แต่ในหัวฮันกยองน่ะรู้ดีว่า คืนนี้ไม่ต้องใส่มันหรอก ชุดนอนอะไรนั่นน่ะ
ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปสวมกอดคนรักจากด้านหลังแล้วซุกปลายจมูกโด่งลงที่ซอกคอขาวแล้วหอมแรงๆเพื่อแกล้งคนในอ้อมกอด
"ตาบ้า! ทำอะไรเนี่ย มาแต่งตัวเร็วเข้า" ฮีชอลหันมาแหวใส่ แต่ใบหน้าสวยกลับอมยิ้มไม่หยุด ซ้ำยังกอดแขนหนาที่โอบรอบเอวตนเองไว้อีกด้วย
"ก็ของหวานมันหอม เลยขอดมกลิ่นก่อนไง แหมน่ากิ๊นน่ากิน" ชายหนุ่มพูดแหย่ๆ แต่คนถูกพาดพิงกลับไม่ขำด้วยเสียนี่
"อะไร ของนาย ปล่อยเลย เมื่อกี๊ก็ป้อนข้าวให้ตั้งเยอะแล้ว ทำตัวเหมือนเด็กไปได้ กินเองก็ไม่ยอมกินต้องให้คนอื่นป้อน นี่จะมากินของหวานอะไรอีก ไปนอนได้แล้ว" ฮีชอลร่ายยาวใส่เหมือนแม่ไม่มีผิด แต่มีหรือฮันกยองจะยอมปล่อยให้คนรักหลุดมือไปง่ายๆในคืนนี้
"ไม่เอา อ่า ฮีชอลอ่ะอย่าดุสิ เป็นเมียนะไม่ใช่แม่" ฮันกยองพึมพำข้างๆหูร่างสวย ส่วนมือไม้ก็อยู่ไม่สุกพยายามแทรกเข้าไปในสาบเสื้อคลุมจนได้
"นี่ๆๆ ทำอะไรปล่อยเลยนะ" ร่างบางรีบจับมือหนาไว้เมื่อรู้สึกถึงปลายนิ้วร้อนที่แตะผิวกายนุ่มของตน ใบหน้าหวานขึ้นสีสดเพราะรู้ดีถึงความคิดของชายหนุ่ม อยู่ด้วยกันมาตั้งขนาดนี้มีเหรอไม่รู้ว่าฮันกยองกำลังต้องการอะไร
"แหม ฮีชอลอย่าฟอร์มไปเลยน่า นายก็รู้อยู่แล้วว่าชั้นจะทำอะไร ชั้นรู้นะว่านายน่ะ.." ริมฝีปากบางของชายหนุ่มกระซิบพูดแต่ไม่วายขบเล็กๆที่ใบหูของฮีชอลเพื่อให้คน ตัวเล็กขนลุกเล่นๆ
"..จงใจไม่แต่งตัวเพราะว่าอยากให้ชั้นกอดใช่มั้ย ล่า.." ฮันกยองพูดจบก็จับใบหน้าหวานให้รับจูบร้อนแรงของเขาทันที ฮีชอลพยายามจะฝืนตัวเองออกจากอ้อมแขนแกร่งนั้น แต่กำปั้นเล็กที่พยายามทุบอกชายหนุ่มยามที่ฮันกยองค่อยๆชำแรกเข้าไปตักตวง และเกี่ยวกระหวัดความหอมหวานในโพรงปากคนตัวเล็กอย่างชำนาญ ฮันกยองรู้จุดอ่อนฮีชอลดีอยู่แล้วว่าถ้าโดนเข้ารุกด้วยจูบสะท้าน เรี่ยวแรงที่มีก็ไม่เหลือพอที่จะมาต้านทานอะไรเขาได้อยู่แล้ว
"อือ..ฮัน.. อา.." ฮีชอลครางเบาๆเมื่อชายหนุ่มเปิดโอกาสให้ร่างสวยได้หายใจ แต่ฮันกยองกลับไม่หยุดแค่นั้น เข้าโอบรัดร่างสวยเอาไว้แล้วปรนเปรอจุมพิตร้อนต่อพร้อมทั้งค่อยๆเอนร่างบาง ลงพืนเตียงนุ่มทั้งๆที่เจ้าตัวเองไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขากำลังอยู่ บนเตียงกว้างและมือหนาของฮันกยองก็ทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่องโดยการจัดการดึง รายรัดเสื้อคลุมออก เปิดทางให้ฝ่ามือหนาได้วาดไล้ใบบนผิวสวยที่ฮันกยองหลงใหลอยู่ทุกคืน
"คน สวย..อือ..นายนี่มัน.." ฮันกยองพึมพำบอกยามที่เขาละริมฝีปากตนออกจากเรียวปากอิ่ม แต่เขายังไม่เลิกพรมจูบแก้มเนียนใสและซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนนั้นอย่างห้ามใจ ไม่อยู่ นิ้วเรียวเขี่ยไปที่ยอดอกสีกุหลาบเพื่อกระตุ้นอารมณ์คนรัก ฮีชอลสะดุ้งนิดๆเมื่ออีกมือของชายหนุ่มสัมผัสไปที่จุดอ่อนไหวของตนก่อนจะ คลึงเคล้นมันอย่างรู้งาน ฝ่ามือร้อนขยับขึ้นลงเพื่อปลุกอารมณ์คนด้านใต้ แต่ริมฝีปากตนก็ห้ามไม่ได้ที่จะกลับไปกดจูบแรงๆจากต้นเสียงหวานที่ครางเบาๆ
"อือ...ฮัน ...กยอง..อื้อ.." เรียวปากสวยถูกชายหนุ่มดูดดึงอย่างรุนแรงเพราะแรงอารมณ์ของตน ลิ้นร้อนกวาดจูบและดูดดุนคนด้านใต้จนแทบขาดอากาศหายใจ
ร่างสูงจัดการ ดึงชุดคลุมของคนตัวเล็กออกไปไกลๆตัวก่อนจะก้มลงซุกไซ้ร่างเพรียวสวยที่เปิด ทางให้เขาสัมผัสผิวเนียนละเอียดอย่างเต็มใจ อีกมือของตนก็รีบดึงผ้าขนหนูของตนออกเมื่อรู้ว่าร่างกายของพวกเขาทั้งสอง พร้อมแล้วกับบทรักที่กำลังจะก้าวถึงจุดไคลแม็กซ์
ใบหน้าหล่อคมพรม จูบอกบางก่อนจะขบเม้มยอดอกสีอ่อนด้วยความหลงใหลอย่างไม่เคยเบื่อ มืออีกข้างก็จัดการหยอกล่อส่วนอ่อนไหวของคนรักที่กำลังตื่นตัวด้วยความ รู้สึกต้องการให้คนด้านบนช่วยปลดปล่อย
ฮันกยองไล่จูบมาจนถึงส่วนกลาง ลำตัวของฮีชอลก่อนที่จะจูบมันเบาๆที่ส่วนนั้น ทำเอาร่างบางรู้สึกสยิวเล็กๆกับไอร้อนจากริมฝีปากชายหนุ่ม คนตัวสูงรู้สึกอึดอัดกับความต้องการของตนจนแทบไม่ไหวแล้วในที่สุด ร่างหนาก็ยกขาเรียวยาวของฮีชอลขึ้นแล้วพาดบ่าของตนไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะใช้ นิ้วตนเองเบิกทางก่อนเล็กน้อยพอเป็นพิธี
"อื้อ.." ฮีชอลครางเสียงแผ่วพลางกัดริมฝีปากของตนเมื่อรู้ว่าคนรักกำลังรุกล้ำเข้าในร่างกายตนด้วยตัวของชายหนุ่มเอง
ร่าง สูงก้มลงสัมผัสเรียวปากสวยพลางเคลื่อนตัวเข้าไปในช่องทางสีอ่อนที่ตอดรัดเขา ไม่หยุดและแนบแน่นเช่นเคย ฮันกยองค่อยๆขยับตัวเพื่อให้ร่างบางปรับสภาพและรับขนาดของเขาที่ขยายด้านใน เต็มที่ ความอุ่นของช่องทางนั้นมันทำให้ฮันกยองรู้สึกเหมือนได้ครอบครองทั้วตัวฮีชอล ราวกับว่าวิญญาณของพวกเขาได้ประสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
"อา..ฮีชอล... วันนี้..อือ...ชั้นคิดถึงนายมากเลย..โอย..ทำไมมันรู้สึกดีแบบนี้.." เสียงแหบพร่าว่าไม่หยุดขณะที่ขยับตัวเคลื่อนไหวเข้าออกในช่องทางรักนั้น ฮีชอลครางรับกับสัมผัสที่คนรักตนมอบให้ พลางเอื้อมมือขึ้นมาโอบรอบคอชายหนุ่มแล้วดึงร่างสูงให้แนบกายชิดตนเอง
"อื๊อ..คยอง.. อ่า..แรงๆสิ..อ๊า..." ร่างเพรียวว่าพร้อมกับที่ชายหนุ่มเองทำตามที่คนช่างยั่วขอ ฮันกยองโอบเรียวขาทั้งสองข้างขึ้นสูงแล้วสวนตัวเข้าไปอย่างรุนแรงและเร็ว ขึ้นจนฮีชอลแทบหายใจไม่ทัน ความรู้สึกเสียวซ่านมันวิ่งกระจายไปทั่วโสตประสาตยามที่ฮันกยองกำลังย้ำกาย เพื่อบอกรักเขาด้วยร่างกายแบบนี้
"อือ..ที่..รัก..อ๊ะ..ชั้น..ซี๊ด.. อา...มะ..ไม่..ไหว..แล้ว" ฮีชอลร้องบอกเมื่อรู้ตัวว่าตนเองกำลังเห็นสวรรค์รำไร ฮันกยองจัดการบดเบียดริมฝีปากตนกับฮีชอลอีกครั้งก่อนจะดึงตัวเองออกมาแล้ว สวนกลับเข้าไปในร่างกายของฮีชอลพร้อมโยกถี่จนคนตัวเล็กครางอื้ออึงอยู่ในลำ คอ ฮีชอลรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายเรพาะมันทั้งจุกทั้งเสียวเหลือเกิน
"อู ย..เมียจ๋า..ผัวไม่ไหวแล้ว..อา..ใกล้แล้ว.." ฮันกยองกระซิบบอกพลางซุกไซ้ไปที่ซอกคอขาว ฝ่ามือเรียวของฮีชอลเปะป่ายไปทั่วแผ่นหลังสีเข้มพลางเผลอจิกเข้าไปเมื่อฮัน กยองกระแทกตัวเป็นครั้งสุดท้ายและเขาเองก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกับที่ชาย หนุ่มเองก็ถึงจุดสุดยอดนั้น
ฮันกยองทรุดตัวนอนทาบคนตัวเล็กไว้เช่น นั้นแม้ว่าจะยังไม่ถอนแก่นกายของตนออกไป เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นแรงจากอารมณ์ที่พุ่งทะยานจากบทรักที่ร่วมกันบรรเลง เมื่อครู่
"ฮีชอล..ฮีชอลอ่า..." เสียงทุ้มกระซิบเสียงคนรักเบาๆที่ข้างใบหูพร้อมคลอเคลียไม่ห่าง ฮีชอลโอบกอดร่างสูงที่เริ่มอ้อนเขาแล้วถามเบาๆ
"อะไร อีกเล่า..วันนี้นายเอาแต่ใจกับชั้นมากเกินไปแล้วนะ" คนถูกว่าไม่ตอบแต่กลับขบเม้มใบหูคนที่ต่อว่าไม่หยุด ฮีชอลขืนตัวด้วยคามจักกะจี๊ปนเสียวเล็กๆพลางพยายามดันอกแกร่งให้เลิกตักตวง หาความสุขจากตัวเขาเสียที ชายหนุ่มถอนร่างของตนออกเพื่อให้คนในอ้อมกอดเขาสบายตัวขึ้น
"อะไรกัน ล่ะฮีชอล ก็นายไม่เอาใจชั้น ชั้นก็ต้องเอาแต่ใจหน่อยสิ วันนี้คิดถึงนายจะตาย ไม่อยากให้คลาดสายตาเลยสักนาทีรู้มั้ย?" เสียงทุ้มว่าพลางเปลี่ยนเป้าหมายใหม่เป็นพรมจูบไปทั่วกรอบหน้าสวย คนด้านใต้หัวเราะคิกคักด้วยความตลกของคนตัวใหญ่ที่อายุอานามไม่ได้น้อยๆแต่ ทำตัวเหมือนเด็กอนุบาลไปได้
"หัวเราะอะไรเนี่ย ทำแบบนี้ ชั้นจะลงโทษนะ!!" ร่างสูงว่าด้วยน้ำเสียงขุ่นๆทำเป็นงอนไปงั้น ฮีชอลยิ้มหวานเมื่อเห็นท่าทีของคนรักที่จงใจอ้อนตนแบบไม่สมกับตัว คนตัวเล็กยกตัวเองขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหอมแก้มฮันกยองฟอดใหญ่อย่างเอาใจ แค่นี้คนที่ทำหน้าง้ำแต่แรกก็ยิ้มกว้างทันทีแล้วกอดฮีชอลแน่น
"โอ๊ย กอดอะไรแน่นจังฮันกยอง ชั้นจะขาดอากาศหายใจตายแล้วนะ" ร่างบางแหวใส่ แต่ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเล็กๆพร้อมประกายความสุขในดวงตากลมโตที่สุขใส เขารู้ตัวว่ากำลังมีความสุขมากแค่ไหนกับคนที่กอดเขาอยู่ ในห้องนอนที่มีเพียงกันและกันสองคนเหมือนสวรรค์ของพวกเขาที่จะสามารถใช้เวลา ด้วยกัน เปิดใจกัน และทำอะไรกันโดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะสนใจอะไรหรือคิดอะไร
"วันนี้ ชั้นก็คิดถึงนายเหมือนกันนะ...มาลองนั่งคิดดู อาทิตย์หน้านายทิ้งชั้นไปปารีสแล้วชั้นจะอยู่ยังไงเนี่ย" ฮีชอลว่าแล้วอมยิ้ม เขาไม่ได้อยากจะพูดให้ฮันกยองมีความคิดให้ทิ้งงานทิ้งการหรืออะไร เพราะเขารู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ และแน่นอน คิบอมต้องอาละวาดแน่ถ้ารู้ว่าชายหนุ่มเบี้ยวงานเพียงเพราะไม่อยากห่างกับ ฮีชอล แต่ที่ร่างเพรียวพูดออกไปก็เพราะรู้สึกแบบนั้นจริงๆและอยากให้ฮันกองรู้ไว้
"หรือชั้นจะไม่ไปดี?" ร่างสูงถอนกอดออกแล้วถาม ฮีชอลตาโตแล้วรีบว่าทันที
"ไม่ได้นะ!! "
"ถ้านายไม่ไปชั้นโดนเละแน่เลยอ่ะ ห้ามทิ้งงานนะฮันกยอง!" คนในอ้อมกอดรีบบอกเพราะกลัวว่ามังกรหนุ่มจะตัดสินใจอย่างนั้นจริงๆ
"อ้าว ก็ให้ซีวอนมันไปแทนคุยแทนชั้นสิ แล้วชั้นก็จะได้ใช้เวลาอยู่กับนาย" ฮันกยองว่าอย่างไม่คิดอะไรมาก แต่ฮีชอลรีบฟาดไปที่ไหล่แกร่งแล้วเอ่ย
"ได้ ที่ไหน นี่มันเป็นการเซ็นสัญญาร่วมทุนใหญ่นะ และนายก็ต้องไปงานเปิดตัวโครงการที่นั่นอีก เป็นถึงประธานบริษัทจะมาทำตัวเหมือนเด็กเล่นขายของได้ยังไงกัน" ชายหนุ่มว่าแล้วทำหน้าเบื่อก่อนจะนึกอะไรได้แล้วบอก
"หรือนายจะทิ้ง งานแล้วไปกับชั้น เอาแบบบนี้ดีมั้ย? เราจะได้ไปเดตกันต่อด้วย เยี่ยมไปเลยฝรั่งเศสแล้วไปอิตาลี่ต่อ" ฮันกยองว่าแล้ววาดฝันของตนเองกับฮีชอล แต่คนตัวเล็กกลับทำลายมันเสียดื้อๆ
"ได้ ยังไงกัน ชั้นมีงานต้องทำนะ ชั้นทิ้งงานไปไม่ได้หรอก แถมศุกร์หน้าต้องไปประชุมที่บริษัทคิบอมด้วย" ฮีชอลว่า ประกายสดใสในดวงตากลมวูบลงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงวันนั้นเพราะเขารู้ดีว่ามีอีก หนึ่งเหตุผลที่เขาไปกับฮันกยองไม่ได้..และเขาไม่อยากจะนึกถึงมัน
"เฮ้อ...งั้น ก็คงต้องทนคิดถึงกันไป แต่ชั้นจะโทรหานายสามเวลานะ เราคุยโทรศัพท์แบบวีดีโอคอลล์ได้อยู่แล้ว จะไม่ให้นายเหงาแน่นอน" ฮันกยองว่าแล้วลูบผมนุ่มของฮีชอลด้วยสายตาอ่อนโยน
"ชั้นไม่เคยเหงาหรอก.." ฮีชอลว่าแล้วอมยิ้ม คนฟังมองด้วยสายตาสงสัยพร้อมรอฟัง
"เพราะ ชั้นรู้ว่ายังไงฮันกยองก็ไม่ทิ้งชั้น ยังไงก็รักชั้น ยังไงก็จะรีบกลับมาหาชั้น ใช่ไหมล่ะ?" ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มออกเมื่อได้ฟังประโยคน่ารักๆของคนรัก ร่างเล็กกอดเขาแล้วซบลงที่อกของชายหนุ่มก่อนจะเอ่ย
"ชั้นรักนายมาก เลยนะฮันกยอง..รักที่สุด...ที่สุด..ในชีวิตของชั้น..." ดวงตากลมโตฉายแววหม่นหมองลงเมื่อชายหนุ่มไม่มีโอกาสได้เห็น ฮีชอลกำลังต่อสู้และใช้ความคิดอย่างหนักกับสิ่งที่เรียกว่าหน้าที่และความ รัก...เขารู้ว่าการที่เขารักกับฮันกยองมันเป็นเรื่องที่ไม่ถูก...เขาควรจะ เป็นศัตรูกับชายหนุ่ม...ควรจะแก้แค้นให้ครอบครัวและผู้มีพระคุณ..แต่เขากลับ เปิดใจรักคนใจดำคนนี้..ไม่รู้เหมือนกันว่าเผลอตัวไปตอนไหน..รู้แค่ว่าตอนนี้ เขามีแค่ฮันกยองคนเดียวในหัวใจ..และตลอดไป..ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่...
"ฮีชอล.." เสียงทุ้มละมุนเรียกชื่อคนรัก ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองชายหนุ่มพร้อมกับที่ฮันกยองเอ่ยบอก
"นาย คือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตชั้นนะ..อยากให้รู้ไว้..ชั้นทิ้งทุกอย่างได้ เพื่อนาย..แค่มีนายคนเดียวชั้นก็พอใจ..ชั้นยอมทิ้งหน้าที่ของการเป็นหัวหน้า พรรค หัวหน้าครอบครัว ยอมลงจากบัลลังก์อำนาจมังกรดำนี่ถ้ามันจะทำให้ขั้นกับนายได้รักกันอย่างมี ความสุข ชั้นไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ทั้งชื่อเสียง เงินทองหรืออำนาจ..เพราะมีแค่นายเดียว..ชีวิตชั้นก็มีความหมายมากพอแล้ว.."
หยาด น้ำใสๆไหลรินจากดวงตาคู่กลมเมื่อได้ฟังประโยคนั้นของคนที่เขาตัดสินใจจะใช้ ชีวิตด้วย..ฮีชอลรู้สึกผิดเหลือเกิน..เขารู้สึกแย่จนแทบทนไม่ไหว..ในขระที่ เขาหวั่นไหวในความรู้สึกของตนเพียงเพราะอดีต..แต่คนตรงหน้าเขาพร้อมจะยอม ทิ้งทุกอย่างรวมถึงอนาคตของตัวเอง...เพียงเพราะคนอย่างเขา...คนไร้ค่าอย่าง เขา..ที่คนตรงหน้าบอกว่า..เยาคือโลกทั้งใบของชายหนุ่มเอง..
นิ้ว เรียวเกลี่ยที่แก้มนิ่มเพื่อเช็ดน้ำตาของคนรักที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ ตัวอย่างนุ่มละมุน ทุกสัมผัสของฮันกยองมันคอยบอกฮีชอลตลอดเวลาว่าเขารู้สึกเช่นไร..
"ร้องไห้ทำไมกันคนดี.." ฮันกยองถามเสียงนุ่มพร้อมประครองใบหน้าหวานไว้ ฮีชอลแตะลงที่ฝ่ามืออุ่นนั่นก่อนจะเอ่ย
"ชั้น..ชั้นก็แค่..ดีใจมากเกินไปน่ะ.." ร่างสูงยิ้มละมุนก่อนจะเล่าเรื่องวันนี้ที่เขาไปคุยกับลุงของตนมา
"วันนี้ ชั้นไปคุยกับคุณลุงเรื่องสืบทอดธุรกิจที่จีน..นายรู้ใช่ไหมว่าหัวใจหลักและ บ่อเงินทุนของธุรกิจที่ชั้นถืออยู่ที่นี่และญี่ปุ่นคือพรรคและอำนาจของพวก เราที่จีน?"
"อื้อ" ฮีชอลพยักหน้าเล็กๆ
"นายรู้ใช่ไหมว่าชั้นต้องกลับไปบริหารงานที่นั่นและขึ้นเป็นหัวหน้าพรรคถ้าไม่มีใครสืบทอดตำแหน่งต่อ.."
"ชั้นจะไม่ได้อยู่เกาหลี.." ฮันกยองว่าต่อ
"อือ.." คนตัวเล็กรับคำเพราะรู้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งฮันกยองจะต้องกลับไปอยู่จีนถาวร
"แต่ชั้นไม่อยากกลับไป..ชั้นเลยจะหาคนมารับตำแหน่งแทน" สิ่งที่ฮันกยองว่าทำเอาคนตัวเล็กตาโตทันที
"นาย จะบ้าเหรอฮันกยอง!! ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน นายเกิดมาเพื่อเป็นมังกรนะ นายพยายามทุกอย่างมาตั้งกี่ปีกัน นายทุ่มเทให้กับตำแหน่งและหน้าที่มากแค่ไหน อยู่ดีๆจะมาทิ้งไปได้ไงกัน" ฮีชอลว่าแล้วทำหน้าเครียดแต่คนตรงหน้ายังคงยิ้มออก
"ก็บอกแล้วนี่ นา..เหตุผลของชั้น..แล้วอีกอย่าง..นั่นมันก่อนที่ชั้นจะเจอนาย..ตอนนี้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว" ฮันกยองบอก ฮีชอลเริ่มรู้สึกแย่มากขึ้น ถ้าหากชายหนุ่มพูดจริงและทำจริง ทุกคนในครอบครัวของฮันกยองต้องโทษว่าเป็นความผิดของเขาแน่ที่ทำให้ชายหนุ่ม ทิ้งทุกอย่างมาเพื่อตัวเขาเอง
"ไม่ได้นะฮันกยอง ทุกอย่างมันคือสิทธิ์ของนาย และถ้าไม่ใช่นายก็ไม่มีใครทำได้ นายคือคนที่เหมาะสมที่สุดกับตำแหน่งนี้แล้ว...ได้โปรด...อย่าทำแบบ นี้...อย่าทิ้งชีวิตของนายเพราะคนอย่างชั้น...ชั้นไม่ได้มีค่าขนาด นั้น..ชั้นไม่อยากให้คนอื่นๆผิดหวังในตัวนาย..เหมือนที่เขาผิดหวังในตัวชั้น กัน.." ประโยคสุดท้ายฮีชอลเอ่ยอย่างอ่อนแรงโดยที่ฮันกยองไม่เคยเข้าใจเลยว่าคนรักตน หมายถึงอะไร เพราะมีเพียงฮีชอลคนเดียวที่รู้ว่าตัวเองหมายถึงอะไรในอดีต
"เอา เถอะฮีชอล เราอย่าเพิ่งคิดมากเรื่องพวกนี้ดีกว่า มันเป็นเรื่องของอนาคต ชะตาฟ้าลิขิตไว้แล้วแหละ ชั้นตัดสินใจไว้แล้วว่ายังไงชั้นก็จะไม่มีทางแยกจากนาย ถ้าการเป็งมังกรดำที่ทรงอำนาจทำให้ชั้นต้องเสียนายไป..ชั้นก็ไม่เอา..แต่ถ้า ฟ้าลิขิตให้ชั้นได้ครอบครองตำแหน่งนั้นอย่างสมบูรณ์ข้างกาย..ชั้นก็จะทำให้ ดีที่สุด" ฮันกยองว่าให้คนตรงหน้าฟัง ใบหน้าหวานมองหน้าชายหนุ่มก่อนจะประกอบริมฝีปากอิ่มของตนบนเรียวปากของมังกร หนุ่มแล้วจูบเบาๆก่อนจะถอนริมฝีปากตนออกมาแล้วเอ่ย
"นายทำได้อยู่แล้ว..เพราะนายคือฮันกยองของชั้น.."
"นอน กันเถอะ วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว พรุ่งนี้จะต้องทำงานกันอีก ชั้นต้องเคลียร์งานให้เสร็จก่อนไปปารีสด้วย" ฮันกยองบอกแล้วค่อยๆประครองร่างเพรียวลงนอนบนเตียง แขนเรียวที่โอยกอดชายหนุ่มเลื่อนขึ้นมาโอบคอชายหนุ่มแล้วดึงคนรักเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ย
"เดี๋ยว..ฮันกยอง.."
"คืนนี้นายอิ่มแล้วเหรอ?.." ใบหน้าหวานขึ้นสีอ่อนทั้งๆที่ปากตัวเองเป็นคนยั่วถามเขาก่อน ชายหนุ่มทำตาโตก่อนจะถาม
"แล้ว คิม ฮีชอลยังอยากอยู่มั้ยล่ะครับ?" คำถามตรงๆของมังกรบ้ากามนั่นเล่นเอาคนที่เริ่มก่อนต่อไม่ถูกเลยทีเดียว ฮีชอลได้แต่ปิดปากตัวเองนิ่งทั้งๆที่หน้าสวยกลายเป็นสีสดไปแล้ว
"ไม่ ตอบแสดงว่าใช่ ถ้าแบบนั้นสามีไม่เคยขัดศรัทธาอยู่แล้ว นอนครงหวานๆให้ชั้นฟังละกันนะที่รักจ๋า" ฮันกยองว่าแล้วหัวเราะในลำคอก่อนจะกระโจนใส่ของหวานยามดึกของเขาที่ทานกี่ ครั้งๆต่อกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อเลยสักทีเดียว...
เพราะตราบจนถึงตอน นี้..เขาเองก็ยังไม่เคยเจอใครที่ที่ดีกว่าฮีชอล..หรือเทียบเท่าฮีชอลได้เลย แม้แต่คนเดียว...หรืออาจจะเป็นเพราะเขาเองไม่ต้องการจะเปิดใจให้ใคร..จนไม่ ได้เปิดโอกาสให้ใครเดินเข้ามาในชีวิต...
แต่เขาจะหยุดที่คนคนนี้จริงหรือไม่..คงมีแค่ฟ้าเท่านั้น..ที่รู้คำตอบ..ของคนสองคน
All my life, just only you will do.
Is that a bond between us?
You are the one that have to judge.
ฮีชอล เดินเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ขึ้นมาอ่าน จริงๆแล้วในหัวเขากำลังคิดว่าคนรักของเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ ร่างบางนั้นยอมแขวนท้องตัวเองรอทานข้าวกับฮันกยองหลังจากได้รับโทรศัพท์จาก ชายหนุ่มขณะกำลังจะจับเครื่องกลับโซลจากเซี่ยงไฮ้ว่าจะกลับมาทานเข้าด้วยกัน
ร่าง บางมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตั้งอยู่ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยแล้วอ่านหนังสือ พิมพ์ในมือ พยายามไม่คิดอะไรทั้งๆที่มันเลยเวลาที่ฮันกยองบอกว่าจะมาถึงบ้านถึงสอง ชั่วโมง แม้ว่าจะหิวแค่ไหน แต่ในใจฮีชอลนั้นเป็นห่วงฮันกยองมากกว่า ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วงแต่มันก็อดไม่ได้ เขาไม่ค่อยชอบอยู่ห่างจากฮันกยองเท่าไหร่เลย แล้วอาทิตย์หน้าชายหนุ่มจะต้องไปปารีสเกือบอาทิตย์ เขาจะทนไหวไหมหนอ...ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าเขาอยากจะพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคน เห็นว่าเขาสามารถแยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานออกได้แล้วล่ะก็ ฮีชอลคงยอมตามฮันกยองไปปารีสด้วยแล้ว แต่เพราะงานที่ล้นมือและประชุมใหญ่ของบริษัทคิบอมที่เขาเองตกปากรับคำจะเข้า ร่วมที่ทำให้เขาจะต้องอยู่เกาหลีโดยปราศจากฮันกยอง
ร่างบางปิด หนังสือพิมพ์แล้ววางมันลงบนโต๊ะแก้ว ฮีชอลเม้มปากตัวเองเล็กๆแล้วนึกถึงเรื่องที่จะต้องทำในอาทิตย์หน้าอีกครั้ง เหตุผลหนึ่งที่เขาไปปารีสกับฮันกยองด้วยไม่ได้คือเรื่องจดหมายปริศนานั่น เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนส่งมา และจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นตัวต้นคิดเรื่องบ้าๆนี่ แหมว่าในใจฮีชอลเองจะกลัวเหลือเกินว่ามันอาจจะเป็นต้นเหตุความยุ่งยากใน อนาคตที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร แต่ลางสังหรณ์มันบอกเขาว่าเรื่องนี้มันจะไม่จบลงง่ายๆแน่นอน
"คนสวย นั่งเหม่ออะไรอยู่ครับ" น้ำเสียงนุ่มๆกระซิบถามที่ข้างใบหูของคนที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตน ฮีชอลสะดุ้งขยับตัวจากเก้าอี้แต่รู้สึกได้ถึงอ้อมแขนแกร่งที่โอบรอบเอวเขา ไว้จากข้างหลังผ่านพนักพิงของเจ้าของน้ำเสียงนั้น
"โธ่ ฮันกยอง..ตกใจหมดเลยอ่ะ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง" ฮีชอลหันไปทำหน้ายู่ใส่แล้วทำเป็นเมินหนี ใบหน้าหล่อหัวเราะเล็กๆก่อนจะฉวยโอกาสหอมแก้มนิ่มแล้วลุกขึ้นไปนั่งที่โซฟา ข้างๆกัน
"มัวแต่ใจลอยไปไหนล่ะ สามีกลับมาบ้านแล้วไม่เห็นจะต้อนรับเลยล่ะ" ร่างสูงทำเป็นพูดด้วยท่าทีงอนๆบ้างเล่นเอาคนถูกแกล้งได้แต่ทำท่าฮึดฮัดเพราะ ไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไรดี ฮันกยองปรายตามองปฏิกิรยาของคนตัวเล็กนิดๆเพื่อรอดูว่าฮีชอลจะทำเช่นไร
"อะไร กัน ไอ้บ้าไหนมันบอกว่าจะกลับบ้านตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้วล่ะ อยู่ดีๆก็โผล่มาแล้วยังจะทำเหมือนชั้นผิดอีกที่ไม่ยอมรอต้อนรับนายน่ะห๊ะ" กลายเป็นคนว่าคนสวยกลับวีนลั่นจากท่าทีของมังกรหนุ่ม ฮันกยองกลั้นยิ้มแล้วทำนิ่งเล่นเอาฮีชอลรู้สึกโมโหหนักเข้าไปอีก แต่อย่างไรก็ตามความรู้สึกข้างในมันก็ทำให้ร่างบางพาตัวเองไปนั่งแหมะอยู่ ข้างๆคนรักตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้
"ทำหน้าแบบนี้หมายความว่าไง เนี่ย!" ฮีชอลโวยแล้วดึงไหล่ชายหนุ่มให้หันกลับมามองหน้าเขาตรงๆ แต่ร่างบางกลับพลาดท่าเสียทีดวงตาคมสีนิลคู่นั้นเอาเสียแล้ว
ร่างสูงจ้อง ลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของร่างบางที่นั่งอยู่ชิดเขา แขนยาวตวัดรัดร่างบางเข้ามาแนบอกก่อนจะก้มลงประทับจูบหวานแทนคำต้อนรับกลับ บ้านของคนตัวเล็กแทนเพื่อเป็นออเดิร์ฟก่อนอาหารมื้อหลักวันนี้
ฮีชอล ตกใจกับการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวของฮันกยอง แต่เขาก็ทำได้แค่เพียงโอนอ่อนไปตามอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองและชายหนุ่ม ยามที่ลิ้นทั้งสองเกี่ยวหวัดซึมซาบรสชาติหอมหวานของกันและกัน ร่างบางหลับตาพร้อมปล่อยให้ชายหนุ่มปล้นจูบต่อไปทั้งๆที่อ่อนระทวยอยู่ในอก แกร่งนั้น
"อือ..อา..ฮัน.." ฮีชอลครางเบาๆเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากตนอออกก่อนจะมอบจูบหวานซ้ำสอง มือเรียวที่ขย้ำเสื้อเชิร์ตชายหนุ่มไว้เปลี่ยนเป็นไล้ไปตามแขนที่มัดกล้าม ก่อนจะโอบรอบคอฮันกยองพร้อมทั้งจูบสู้ร่างสูง
"อา..มันต้องแบบนี้สิ ถึงจะชื่นใจหน่อย" ร่างสูงพูดยิ้มๆหลังจากถอนริมฝีปากตนออกจากเรียวปากสีสด ฮีชอลก้มหน้างุดเพราะรู้สึกเขินกับสายตานั้น แม้ว่าพวกเขามักจะเผลอตัวโชว์ฉากรักในที่สาธารณะบ่อยๆ แต่ฮีชอลก็ยังไม่ชินอยู่ดีเวลาที่ทำอะไรต่อมิอะไรกับฮันกยองในที่แบบนี้ เพราะเขารู้ดีว่าต้องมีลูกน้องคนหรือสองคนของชายหนุ่มอยู่รอบๆเพื่อคอยเฝ้า ดูความเรียบร้อยและแจ็กพ็อตได้ดูหนังสดตลอดเวลาที่ฮันกยองหาเศษหาเลยกับเขา ในที่ที่ไม่ใช่ที่ส่วนตัวแบบนี้
"ฮันบ้า..ทำอะไรเนี่ย ไปทานข้าวได้แล้ว หิวจะตายอยู่แล้วนะ" ฮีชอลเสมองไปทางอื่นพลางเปลี่ยนเรื่องพูด แต่ร่างกายกลับไม่มีแรงจะลุกขึ้นจากตัวชายหนุ่มเลยเนี่ยสิ
"จ้าๆ รู้แล้วว่าหิว ชั้นก็หิวเหมือนกัน ไปทานข้าวก่อนดีกว่า ไว้ของหวานค่อยไปทานบนห้องดีกว่าเนอะ" ฮันกยองทำเป็นพูดนิ่งๆไม่รู้ไม่ชี้ แต่คนที่ถูกพาดพิงถึงเนี่ยสิ หน้าแดงเป็นลูกตำลึงไปแล้ว
"คนบ้า" ฮีชอลฟาดหนักๆเข้าที่อกของชายหนุ่มก่อนจะผละออกจากตัวฮันกยองแล้วเดินนำออก ไปที่ห้องอาหารก่อนด้วยความเขิน ทิ้งให้มังกรหนุ่มนั่งหัวเราะคนเดียวเพราะชอบใจกับท่าทีของคนตัวเล็ก
ร่างสูงลุกขึ้นจากโซฟาหนังบ้างแต่ก่อนที่จะทันก้าวไปตามคนรักไปเสียงน้องชายคนเล็กก็ดังขึ้น
"อ้าว พี่กลับมาแล้วเหรอครับ คิดว่าจะอยู่เซี่ยงไฮ้ต่อเสียอีก" คิบอมทำเป็นแหย่หน้าตาย เพราะรู้ดีว่าให้ตายฮันกยองก็ไม่ยอมค้างอยู่ที่จีนหรอก เพราะการค้างคืนหนึ่งคืนมันจะทำให้มีวันที่สองและสามตามมาแน่ๆเพราะลุงของ พวกเขาชอบให้หลานๆใช้เวลาด้วยกันที่ประเทศจีนมากๆ และนั่นทำให้ฮันกยองเบื่อสุดๆเพราะเขาอยากจะกลับมาดูแลงานที่เกาหลีมากกว่า
"แกก็ไปเองสิวะ คุณลุงคงจะดีใจ เผลอๆยกสมบัติให้แกหมดเลยด้วย" ฮันกยองตอบกลับไปอย่างกวนๆ แต่คิบอมกลับกระตุกยิ้มแล้วเอ่ย
"แหม สมบัติท่วมหัวตายแบบนั้นแต่ต้องเป็นโสดเนี่ยนะ ผมไม่เอาด้วยหรอก" พี่ใหญ่ขมวดคิ้วมองหน้าน้องชายตัวเองงงๆ และคิบอมเองก็สังเกตเห็นเช่นเดียวกันจึงเอ่ยเรียบๆ
"พี่ลืมกฏข้อแรกๆของมังกรดำไปแล้วเหรอ...มังกรที่ยิ่งใหญ่บนผืนนภา คือราชาที่ปราศจากองค์ราชินี.."
ฮันกยองนิ่งไปนิดก่อนจะเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า
"ถึง ชั้นจะเป็นมังกร แต่ความยิ่งใหญ่ของชั้นมันไม่ได้วัดกันด้วยเรื่องนั้นหรอกนะ ถ้ามันยากนัก ชั้นพอใจที่จะอยู่บนผืนแผ่นดิน ไม่จำเป็นต้องมีอิทธิฤทธิ์ใดๆเพื่อจะโบยบินบนท้องฟ้าหรอก ถ้านั่นจะทำให้ชั้นต้องสูญเสียความเป็นคนที่รู้จักความรักไป.."
ร่าง สูงหันหลังแล้วเดินไปยังห้องอาหารที่ฮีชอลกำลังรออยู่ โดยไม่อยู่รอคำพูดโต้ตอบใดๆจากน้องชาย เพราะฮันกยองรู้ดีว่าคิบอมเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร
ร่างสูง ที่มีเพียงผ้าขนหนูผืนใหญ่พันกายช่วงล้างเอาไว้เดินออกมาจากห้องน้ำหรู ร่างกายสมส่วนและเต็มไปด้วยมัดกล้ามมีหยาดน้ำเกาะแพรวพราวพร้อมผมสีดำที่ลู่ ปิดใบหน้าหล่อทำให้ฮันกยองดูเด็กลงกว่าเดิม ชายหนุ่มเดินตรงไปยังร่างสวยอันเป็นที่รักในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสว่าง ฮีชอลกำลังจัดชุดนอนให้เขาอยู่ที่ปลายเตียงนอน แต่ในหัวฮันกยองน่ะรู้ดีว่า คืนนี้ไม่ต้องใส่มันหรอก ชุดนอนอะไรนั่นน่ะ
ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปสวมกอดคนรักจากด้านหลังแล้วซุกปลายจมูกโด่งลงที่ซอกคอขาวแล้วหอมแรงๆเพื่อแกล้งคนในอ้อมกอด
"ตาบ้า! ทำอะไรเนี่ย มาแต่งตัวเร็วเข้า" ฮีชอลหันมาแหวใส่ แต่ใบหน้าสวยกลับอมยิ้มไม่หยุด ซ้ำยังกอดแขนหนาที่โอบรอบเอวตนเองไว้อีกด้วย
"ก็ของหวานมันหอม เลยขอดมกลิ่นก่อนไง แหมน่ากิ๊นน่ากิน" ชายหนุ่มพูดแหย่ๆ แต่คนถูกพาดพิงกลับไม่ขำด้วยเสียนี่
"อะไร ของนาย ปล่อยเลย เมื่อกี๊ก็ป้อนข้าวให้ตั้งเยอะแล้ว ทำตัวเหมือนเด็กไปได้ กินเองก็ไม่ยอมกินต้องให้คนอื่นป้อน นี่จะมากินของหวานอะไรอีก ไปนอนได้แล้ว" ฮีชอลร่ายยาวใส่เหมือนแม่ไม่มีผิด แต่มีหรือฮันกยองจะยอมปล่อยให้คนรักหลุดมือไปง่ายๆในคืนนี้
"ไม่เอา อ่า ฮีชอลอ่ะอย่าดุสิ เป็นเมียนะไม่ใช่แม่" ฮันกยองพึมพำข้างๆหูร่างสวย ส่วนมือไม้ก็อยู่ไม่สุกพยายามแทรกเข้าไปในสาบเสื้อคลุมจนได้
"นี่ๆๆ ทำอะไรปล่อยเลยนะ" ร่างบางรีบจับมือหนาไว้เมื่อรู้สึกถึงปลายนิ้วร้อนที่แตะผิวกายนุ่มของตน ใบหน้าหวานขึ้นสีสดเพราะรู้ดีถึงความคิดของชายหนุ่ม อยู่ด้วยกันมาตั้งขนาดนี้มีเหรอไม่รู้ว่าฮันกยองกำลังต้องการอะไร
"แหม ฮีชอลอย่าฟอร์มไปเลยน่า นายก็รู้อยู่แล้วว่าชั้นจะทำอะไร ชั้นรู้นะว่านายน่ะ.." ริมฝีปากบางของชายหนุ่มกระซิบพูดแต่ไม่วายขบเล็กๆที่ใบหูของฮีชอลเพื่อให้คน ตัวเล็กขนลุกเล่นๆ
"..จงใจไม่แต่งตัวเพราะว่าอยากให้ชั้นกอดใช่มั้ย ล่า.." ฮันกยองพูดจบก็จับใบหน้าหวานให้รับจูบร้อนแรงของเขาทันที ฮีชอลพยายามจะฝืนตัวเองออกจากอ้อมแขนแกร่งนั้น แต่กำปั้นเล็กที่พยายามทุบอกชายหนุ่มยามที่ฮันกยองค่อยๆชำแรกเข้าไปตักตวง และเกี่ยวกระหวัดความหอมหวานในโพรงปากคนตัวเล็กอย่างชำนาญ ฮันกยองรู้จุดอ่อนฮีชอลดีอยู่แล้วว่าถ้าโดนเข้ารุกด้วยจูบสะท้าน เรี่ยวแรงที่มีก็ไม่เหลือพอที่จะมาต้านทานอะไรเขาได้อยู่แล้ว
"อือ..ฮัน.. อา.." ฮีชอลครางเบาๆเมื่อชายหนุ่มเปิดโอกาสให้ร่างสวยได้หายใจ แต่ฮันกยองกลับไม่หยุดแค่นั้น เข้าโอบรัดร่างสวยเอาไว้แล้วปรนเปรอจุมพิตร้อนต่อพร้อมทั้งค่อยๆเอนร่างบาง ลงพืนเตียงนุ่มทั้งๆที่เจ้าตัวเองไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขากำลังอยู่ บนเตียงกว้างและมือหนาของฮันกยองก็ทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่องโดยการจัดการดึง รายรัดเสื้อคลุมออก เปิดทางให้ฝ่ามือหนาได้วาดไล้ใบบนผิวสวยที่ฮันกยองหลงใหลอยู่ทุกคืน
"คน สวย..อือ..นายนี่มัน.." ฮันกยองพึมพำบอกยามที่เขาละริมฝีปากตนออกจากเรียวปากอิ่ม แต่เขายังไม่เลิกพรมจูบแก้มเนียนใสและซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนนั้นอย่างห้ามใจ ไม่อยู่ นิ้วเรียวเขี่ยไปที่ยอดอกสีกุหลาบเพื่อกระตุ้นอารมณ์คนรัก ฮีชอลสะดุ้งนิดๆเมื่ออีกมือของชายหนุ่มสัมผัสไปที่จุดอ่อนไหวของตนก่อนจะ คลึงเคล้นมันอย่างรู้งาน ฝ่ามือร้อนขยับขึ้นลงเพื่อปลุกอารมณ์คนด้านใต้ แต่ริมฝีปากตนก็ห้ามไม่ได้ที่จะกลับไปกดจูบแรงๆจากต้นเสียงหวานที่ครางเบาๆ
"อือ...ฮัน ...กยอง..อื้อ.." เรียวปากสวยถูกชายหนุ่มดูดดึงอย่างรุนแรงเพราะแรงอารมณ์ของตน ลิ้นร้อนกวาดจูบและดูดดุนคนด้านใต้จนแทบขาดอากาศหายใจ
ร่างสูงจัดการ ดึงชุดคลุมของคนตัวเล็กออกไปไกลๆตัวก่อนจะก้มลงซุกไซ้ร่างเพรียวสวยที่เปิด ทางให้เขาสัมผัสผิวเนียนละเอียดอย่างเต็มใจ อีกมือของตนก็รีบดึงผ้าขนหนูของตนออกเมื่อรู้ว่าร่างกายของพวกเขาทั้งสอง พร้อมแล้วกับบทรักที่กำลังจะก้าวถึงจุดไคลแม็กซ์
ใบหน้าหล่อคมพรม จูบอกบางก่อนจะขบเม้มยอดอกสีอ่อนด้วยความหลงใหลอย่างไม่เคยเบื่อ มืออีกข้างก็จัดการหยอกล่อส่วนอ่อนไหวของคนรักที่กำลังตื่นตัวด้วยความ รู้สึกต้องการให้คนด้านบนช่วยปลดปล่อย
ฮันกยองไล่จูบมาจนถึงส่วนกลาง ลำตัวของฮีชอลก่อนที่จะจูบมันเบาๆที่ส่วนนั้น ทำเอาร่างบางรู้สึกสยิวเล็กๆกับไอร้อนจากริมฝีปากชายหนุ่ม คนตัวสูงรู้สึกอึดอัดกับความต้องการของตนจนแทบไม่ไหวแล้วในที่สุด ร่างหนาก็ยกขาเรียวยาวของฮีชอลขึ้นแล้วพาดบ่าของตนไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะใช้ นิ้วตนเองเบิกทางก่อนเล็กน้อยพอเป็นพิธี
"อื้อ.." ฮีชอลครางเสียงแผ่วพลางกัดริมฝีปากของตนเมื่อรู้ว่าคนรักกำลังรุกล้ำเข้าในร่างกายตนด้วยตัวของชายหนุ่มเอง
ร่าง สูงก้มลงสัมผัสเรียวปากสวยพลางเคลื่อนตัวเข้าไปในช่องทางสีอ่อนที่ตอดรัดเขา ไม่หยุดและแนบแน่นเช่นเคย ฮันกยองค่อยๆขยับตัวเพื่อให้ร่างบางปรับสภาพและรับขนาดของเขาที่ขยายด้านใน เต็มที่ ความอุ่นของช่องทางนั้นมันทำให้ฮันกยองรู้สึกเหมือนได้ครอบครองทั้วตัวฮีชอล ราวกับว่าวิญญาณของพวกเขาได้ประสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
"อา..ฮีชอล... วันนี้..อือ...ชั้นคิดถึงนายมากเลย..โอย..ทำไมมันรู้สึกดีแบบนี้.." เสียงแหบพร่าว่าไม่หยุดขณะที่ขยับตัวเคลื่อนไหวเข้าออกในช่องทางรักนั้น ฮีชอลครางรับกับสัมผัสที่คนรักตนมอบให้ พลางเอื้อมมือขึ้นมาโอบรอบคอชายหนุ่มแล้วดึงร่างสูงให้แนบกายชิดตนเอง
"อื๊อ..คยอง.. อ่า..แรงๆสิ..อ๊า..." ร่างเพรียวว่าพร้อมกับที่ชายหนุ่มเองทำตามที่คนช่างยั่วขอ ฮันกยองโอบเรียวขาทั้งสองข้างขึ้นสูงแล้วสวนตัวเข้าไปอย่างรุนแรงและเร็ว ขึ้นจนฮีชอลแทบหายใจไม่ทัน ความรู้สึกเสียวซ่านมันวิ่งกระจายไปทั่วโสตประสาตยามที่ฮันกยองกำลังย้ำกาย เพื่อบอกรักเขาด้วยร่างกายแบบนี้
"อือ..ที่..รัก..อ๊ะ..ชั้น..ซี๊ด.. อา...มะ..ไม่..ไหว..แล้ว" ฮีชอลร้องบอกเมื่อรู้ตัวว่าตนเองกำลังเห็นสวรรค์รำไร ฮันกยองจัดการบดเบียดริมฝีปากตนกับฮีชอลอีกครั้งก่อนจะดึงตัวเองออกมาแล้ว สวนกลับเข้าไปในร่างกายของฮีชอลพร้อมโยกถี่จนคนตัวเล็กครางอื้ออึงอยู่ในลำ คอ ฮีชอลรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายเรพาะมันทั้งจุกทั้งเสียวเหลือเกิน
"อู ย..เมียจ๋า..ผัวไม่ไหวแล้ว..อา..ใกล้แล้ว.." ฮันกยองกระซิบบอกพลางซุกไซ้ไปที่ซอกคอขาว ฝ่ามือเรียวของฮีชอลเปะป่ายไปทั่วแผ่นหลังสีเข้มพลางเผลอจิกเข้าไปเมื่อฮัน กยองกระแทกตัวเป็นครั้งสุดท้ายและเขาเองก็ปลดปล่อยออกมาพร้อมๆกับที่ชาย หนุ่มเองก็ถึงจุดสุดยอดนั้น
ฮันกยองทรุดตัวนอนทาบคนตัวเล็กไว้เช่น นั้นแม้ว่าจะยังไม่ถอนแก่นกายของตนออกไป เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นแรงจากอารมณ์ที่พุ่งทะยานจากบทรักที่ร่วมกันบรรเลง เมื่อครู่
"ฮีชอล..ฮีชอลอ่า..." เสียงทุ้มกระซิบเสียงคนรักเบาๆที่ข้างใบหูพร้อมคลอเคลียไม่ห่าง ฮีชอลโอบกอดร่างสูงที่เริ่มอ้อนเขาแล้วถามเบาๆ
"อะไร อีกเล่า..วันนี้นายเอาแต่ใจกับชั้นมากเกินไปแล้วนะ" คนถูกว่าไม่ตอบแต่กลับขบเม้มใบหูคนที่ต่อว่าไม่หยุด ฮีชอลขืนตัวด้วยคามจักกะจี๊ปนเสียวเล็กๆพลางพยายามดันอกแกร่งให้เลิกตักตวง หาความสุขจากตัวเขาเสียที ชายหนุ่มถอนร่างของตนออกเพื่อให้คนในอ้อมกอดเขาสบายตัวขึ้น
"อะไรกัน ล่ะฮีชอล ก็นายไม่เอาใจชั้น ชั้นก็ต้องเอาแต่ใจหน่อยสิ วันนี้คิดถึงนายจะตาย ไม่อยากให้คลาดสายตาเลยสักนาทีรู้มั้ย?" เสียงทุ้มว่าพลางเปลี่ยนเป้าหมายใหม่เป็นพรมจูบไปทั่วกรอบหน้าสวย คนด้านใต้หัวเราะคิกคักด้วยความตลกของคนตัวใหญ่ที่อายุอานามไม่ได้น้อยๆแต่ ทำตัวเหมือนเด็กอนุบาลไปได้
"หัวเราะอะไรเนี่ย ทำแบบนี้ ชั้นจะลงโทษนะ!!" ร่างสูงว่าด้วยน้ำเสียงขุ่นๆทำเป็นงอนไปงั้น ฮีชอลยิ้มหวานเมื่อเห็นท่าทีของคนรักที่จงใจอ้อนตนแบบไม่สมกับตัว คนตัวเล็กยกตัวเองขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหอมแก้มฮันกยองฟอดใหญ่อย่างเอาใจ แค่นี้คนที่ทำหน้าง้ำแต่แรกก็ยิ้มกว้างทันทีแล้วกอดฮีชอลแน่น
"โอ๊ย กอดอะไรแน่นจังฮันกยอง ชั้นจะขาดอากาศหายใจตายแล้วนะ" ร่างบางแหวใส่ แต่ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเล็กๆพร้อมประกายความสุขในดวงตากลมโตที่สุขใส เขารู้ตัวว่ากำลังมีความสุขมากแค่ไหนกับคนที่กอดเขาอยู่ ในห้องนอนที่มีเพียงกันและกันสองคนเหมือนสวรรค์ของพวกเขาที่จะสามารถใช้เวลา ด้วยกัน เปิดใจกัน และทำอะไรกันโดยไม่ต้องกลัวว่าใครจะสนใจอะไรหรือคิดอะไร
"วันนี้ ชั้นก็คิดถึงนายเหมือนกันนะ...มาลองนั่งคิดดู อาทิตย์หน้านายทิ้งชั้นไปปารีสแล้วชั้นจะอยู่ยังไงเนี่ย" ฮีชอลว่าแล้วอมยิ้ม เขาไม่ได้อยากจะพูดให้ฮันกยองมีความคิดให้ทิ้งงานทิ้งการหรืออะไร เพราะเขารู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ และแน่นอน คิบอมต้องอาละวาดแน่ถ้ารู้ว่าชายหนุ่มเบี้ยวงานเพียงเพราะไม่อยากห่างกับ ฮีชอล แต่ที่ร่างเพรียวพูดออกไปก็เพราะรู้สึกแบบนั้นจริงๆและอยากให้ฮันกองรู้ไว้
"หรือชั้นจะไม่ไปดี?" ร่างสูงถอนกอดออกแล้วถาม ฮีชอลตาโตแล้วรีบว่าทันที
"ไม่ได้นะ!! "
"ถ้านายไม่ไปชั้นโดนเละแน่เลยอ่ะ ห้ามทิ้งงานนะฮันกยอง!" คนในอ้อมกอดรีบบอกเพราะกลัวว่ามังกรหนุ่มจะตัดสินใจอย่างนั้นจริงๆ
"อ้าว ก็ให้ซีวอนมันไปแทนคุยแทนชั้นสิ แล้วชั้นก็จะได้ใช้เวลาอยู่กับนาย" ฮันกยองว่าอย่างไม่คิดอะไรมาก แต่ฮีชอลรีบฟาดไปที่ไหล่แกร่งแล้วเอ่ย
"ได้ ที่ไหน นี่มันเป็นการเซ็นสัญญาร่วมทุนใหญ่นะ และนายก็ต้องไปงานเปิดตัวโครงการที่นั่นอีก เป็นถึงประธานบริษัทจะมาทำตัวเหมือนเด็กเล่นขายของได้ยังไงกัน" ชายหนุ่มว่าแล้วทำหน้าเบื่อก่อนจะนึกอะไรได้แล้วบอก
"หรือนายจะทิ้ง งานแล้วไปกับชั้น เอาแบบบนี้ดีมั้ย? เราจะได้ไปเดตกันต่อด้วย เยี่ยมไปเลยฝรั่งเศสแล้วไปอิตาลี่ต่อ" ฮันกยองว่าแล้ววาดฝันของตนเองกับฮีชอล แต่คนตัวเล็กกลับทำลายมันเสียดื้อๆ
"ได้ ยังไงกัน ชั้นมีงานต้องทำนะ ชั้นทิ้งงานไปไม่ได้หรอก แถมศุกร์หน้าต้องไปประชุมที่บริษัทคิบอมด้วย" ฮีชอลว่า ประกายสดใสในดวงตากลมวูบลงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงวันนั้นเพราะเขารู้ดีว่ามีอีก หนึ่งเหตุผลที่เขาไปกับฮันกยองไม่ได้..และเขาไม่อยากจะนึกถึงมัน
"เฮ้อ...งั้น ก็คงต้องทนคิดถึงกันไป แต่ชั้นจะโทรหานายสามเวลานะ เราคุยโทรศัพท์แบบวีดีโอคอลล์ได้อยู่แล้ว จะไม่ให้นายเหงาแน่นอน" ฮันกยองว่าแล้วลูบผมนุ่มของฮีชอลด้วยสายตาอ่อนโยน
"ชั้นไม่เคยเหงาหรอก.." ฮีชอลว่าแล้วอมยิ้ม คนฟังมองด้วยสายตาสงสัยพร้อมรอฟัง
"เพราะ ชั้นรู้ว่ายังไงฮันกยองก็ไม่ทิ้งชั้น ยังไงก็รักชั้น ยังไงก็จะรีบกลับมาหาชั้น ใช่ไหมล่ะ?" ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มออกเมื่อได้ฟังประโยคน่ารักๆของคนรัก ร่างเล็กกอดเขาแล้วซบลงที่อกของชายหนุ่มก่อนจะเอ่ย
"ชั้นรักนายมาก เลยนะฮันกยอง..รักที่สุด...ที่สุด..ในชีวิตของชั้น..." ดวงตากลมโตฉายแววหม่นหมองลงเมื่อชายหนุ่มไม่มีโอกาสได้เห็น ฮีชอลกำลังต่อสู้และใช้ความคิดอย่างหนักกับสิ่งที่เรียกว่าหน้าที่และความ รัก...เขารู้ว่าการที่เขารักกับฮันกยองมันเป็นเรื่องที่ไม่ถูก...เขาควรจะ เป็นศัตรูกับชายหนุ่ม...ควรจะแก้แค้นให้ครอบครัวและผู้มีพระคุณ..แต่เขากลับ เปิดใจรักคนใจดำคนนี้..ไม่รู้เหมือนกันว่าเผลอตัวไปตอนไหน..รู้แค่ว่าตอนนี้ เขามีแค่ฮันกยองคนเดียวในหัวใจ..และตลอดไป..ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่...
"ฮีชอล.." เสียงทุ้มละมุนเรียกชื่อคนรัก ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองชายหนุ่มพร้อมกับที่ฮันกยองเอ่ยบอก
"นาย คือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตชั้นนะ..อยากให้รู้ไว้..ชั้นทิ้งทุกอย่างได้ เพื่อนาย..แค่มีนายคนเดียวชั้นก็พอใจ..ชั้นยอมทิ้งหน้าที่ของการเป็นหัวหน้า พรรค หัวหน้าครอบครัว ยอมลงจากบัลลังก์อำนาจมังกรดำนี่ถ้ามันจะทำให้ขั้นกับนายได้รักกันอย่างมี ความสุข ชั้นไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ทั้งชื่อเสียง เงินทองหรืออำนาจ..เพราะมีแค่นายเดียว..ชีวิตชั้นก็มีความหมายมากพอแล้ว.."
หยาด น้ำใสๆไหลรินจากดวงตาคู่กลมเมื่อได้ฟังประโยคนั้นของคนที่เขาตัดสินใจจะใช้ ชีวิตด้วย..ฮีชอลรู้สึกผิดเหลือเกิน..เขารู้สึกแย่จนแทบทนไม่ไหว..ในขระที่ เขาหวั่นไหวในความรู้สึกของตนเพียงเพราะอดีต..แต่คนตรงหน้าเขาพร้อมจะยอม ทิ้งทุกอย่างรวมถึงอนาคตของตัวเอง...เพียงเพราะคนอย่างเขา...คนไร้ค่าอย่าง เขา..ที่คนตรงหน้าบอกว่า..เยาคือโลกทั้งใบของชายหนุ่มเอง..
นิ้ว เรียวเกลี่ยที่แก้มนิ่มเพื่อเช็ดน้ำตาของคนรักที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ ตัวอย่างนุ่มละมุน ทุกสัมผัสของฮันกยองมันคอยบอกฮีชอลตลอดเวลาว่าเขารู้สึกเช่นไร..
"ร้องไห้ทำไมกันคนดี.." ฮันกยองถามเสียงนุ่มพร้อมประครองใบหน้าหวานไว้ ฮีชอลแตะลงที่ฝ่ามืออุ่นนั่นก่อนจะเอ่ย
"ชั้น..ชั้นก็แค่..ดีใจมากเกินไปน่ะ.." ร่างสูงยิ้มละมุนก่อนจะเล่าเรื่องวันนี้ที่เขาไปคุยกับลุงของตนมา
"วันนี้ ชั้นไปคุยกับคุณลุงเรื่องสืบทอดธุรกิจที่จีน..นายรู้ใช่ไหมว่าหัวใจหลักและ บ่อเงินทุนของธุรกิจที่ชั้นถืออยู่ที่นี่และญี่ปุ่นคือพรรคและอำนาจของพวก เราที่จีน?"
"อื้อ" ฮีชอลพยักหน้าเล็กๆ
"นายรู้ใช่ไหมว่าชั้นต้องกลับไปบริหารงานที่นั่นและขึ้นเป็นหัวหน้าพรรคถ้าไม่มีใครสืบทอดตำแหน่งต่อ.."
"ชั้นจะไม่ได้อยู่เกาหลี.." ฮันกยองว่าต่อ
"อือ.." คนตัวเล็กรับคำเพราะรู้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งฮันกยองจะต้องกลับไปอยู่จีนถาวร
"แต่ชั้นไม่อยากกลับไป..ชั้นเลยจะหาคนมารับตำแหน่งแทน" สิ่งที่ฮันกยองว่าทำเอาคนตัวเล็กตาโตทันที
"นาย จะบ้าเหรอฮันกยอง!! ทำแบบนั้นได้ยังไงกัน นายเกิดมาเพื่อเป็นมังกรนะ นายพยายามทุกอย่างมาตั้งกี่ปีกัน นายทุ่มเทให้กับตำแหน่งและหน้าที่มากแค่ไหน อยู่ดีๆจะมาทิ้งไปได้ไงกัน" ฮีชอลว่าแล้วทำหน้าเครียดแต่คนตรงหน้ายังคงยิ้มออก
"ก็บอกแล้วนี่ นา..เหตุผลของชั้น..แล้วอีกอย่าง..นั่นมันก่อนที่ชั้นจะเจอนาย..ตอนนี้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว" ฮันกยองบอก ฮีชอลเริ่มรู้สึกแย่มากขึ้น ถ้าหากชายหนุ่มพูดจริงและทำจริง ทุกคนในครอบครัวของฮันกยองต้องโทษว่าเป็นความผิดของเขาแน่ที่ทำให้ชายหนุ่ม ทิ้งทุกอย่างมาเพื่อตัวเขาเอง
"ไม่ได้นะฮันกยอง ทุกอย่างมันคือสิทธิ์ของนาย และถ้าไม่ใช่นายก็ไม่มีใครทำได้ นายคือคนที่เหมาะสมที่สุดกับตำแหน่งนี้แล้ว...ได้โปรด...อย่าทำแบบ นี้...อย่าทิ้งชีวิตของนายเพราะคนอย่างชั้น...ชั้นไม่ได้มีค่าขนาด นั้น..ชั้นไม่อยากให้คนอื่นๆผิดหวังในตัวนาย..เหมือนที่เขาผิดหวังในตัวชั้น กัน.." ประโยคสุดท้ายฮีชอลเอ่ยอย่างอ่อนแรงโดยที่ฮันกยองไม่เคยเข้าใจเลยว่าคนรักตน หมายถึงอะไร เพราะมีเพียงฮีชอลคนเดียวที่รู้ว่าตัวเองหมายถึงอะไรในอดีต
"เอา เถอะฮีชอล เราอย่าเพิ่งคิดมากเรื่องพวกนี้ดีกว่า มันเป็นเรื่องของอนาคต ชะตาฟ้าลิขิตไว้แล้วแหละ ชั้นตัดสินใจไว้แล้วว่ายังไงชั้นก็จะไม่มีทางแยกจากนาย ถ้าการเป็งมังกรดำที่ทรงอำนาจทำให้ชั้นต้องเสียนายไป..ชั้นก็ไม่เอา..แต่ถ้า ฟ้าลิขิตให้ชั้นได้ครอบครองตำแหน่งนั้นอย่างสมบูรณ์ข้างกาย..ชั้นก็จะทำให้ ดีที่สุด" ฮันกยองว่าให้คนตรงหน้าฟัง ใบหน้าหวานมองหน้าชายหนุ่มก่อนจะประกอบริมฝีปากอิ่มของตนบนเรียวปากของมังกร หนุ่มแล้วจูบเบาๆก่อนจะถอนริมฝีปากตนออกมาแล้วเอ่ย
"นายทำได้อยู่แล้ว..เพราะนายคือฮันกยองของชั้น.."
"นอน กันเถอะ วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว พรุ่งนี้จะต้องทำงานกันอีก ชั้นต้องเคลียร์งานให้เสร็จก่อนไปปารีสด้วย" ฮันกยองบอกแล้วค่อยๆประครองร่างเพรียวลงนอนบนเตียง แขนเรียวที่โอยกอดชายหนุ่มเลื่อนขึ้นมาโอบคอชายหนุ่มแล้วดึงคนรักเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ย
"เดี๋ยว..ฮันกยอง.."
"คืนนี้นายอิ่มแล้วเหรอ?.." ใบหน้าหวานขึ้นสีอ่อนทั้งๆที่ปากตัวเองเป็นคนยั่วถามเขาก่อน ชายหนุ่มทำตาโตก่อนจะถาม
"แล้ว คิม ฮีชอลยังอยากอยู่มั้ยล่ะครับ?" คำถามตรงๆของมังกรบ้ากามนั่นเล่นเอาคนที่เริ่มก่อนต่อไม่ถูกเลยทีเดียว ฮีชอลได้แต่ปิดปากตัวเองนิ่งทั้งๆที่หน้าสวยกลายเป็นสีสดไปแล้ว
"ไม่ ตอบแสดงว่าใช่ ถ้าแบบนั้นสามีไม่เคยขัดศรัทธาอยู่แล้ว นอนครงหวานๆให้ชั้นฟังละกันนะที่รักจ๋า" ฮันกยองว่าแล้วหัวเราะในลำคอก่อนจะกระโจนใส่ของหวานยามดึกของเขาที่ทานกี่ ครั้งๆต่อกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อเลยสักทีเดียว...
เพราะตราบจนถึงตอน นี้..เขาเองก็ยังไม่เคยเจอใครที่ที่ดีกว่าฮีชอล..หรือเทียบเท่าฮีชอลได้เลย แม้แต่คนเดียว...หรืออาจจะเป็นเพราะเขาเองไม่ต้องการจะเปิดใจให้ใคร..จนไม่ ได้เปิดโอกาสให้ใครเดินเข้ามาในชีวิต...
แต่เขาจะหยุดที่คนคนนี้จริงหรือไม่..คงมีแค่ฟ้าเท่านั้น..ที่รู้คำตอบ..ของคนสองคน